OnNetwork ID: M2JzLDhIaHEsMA==

Poniżej prezentujemy najciekawsze fragmenty rozmowy. Całości posłuchasz w formie podcastu powyżej. Rozmowa była nagrana w grudniu 2024 roku.

"Chciałem być muzykiem rockowym"

Kim w zasadzie jest sommelier? Zwykły Kowalski powie: „To pan od wina” - ale ta definicja pewnie jest nieco szersza, prawda?

Będzie miał rację, ale powiem ci, że sommelier to jest definicja raczej węższa, niż zwykło się ludziom wydawać. U nas nazywa się tak w sumie każdego, kto pracuje w branży wina - blogera, importera i sprzedawcę w sklepie. Każdy, kto tyka się wina, jest sommelierem, a to nieprawda. Są różne wyjaśnienia tego słowa, zależnie od kraju i od definiującego, ale tą najpowszechniejszą, z którą ja się zgadzam, jest ta, że sommelier, to osoba, która obsługuje cię w lokalu gastronomicznym, więc z definicji musi być przypisany do restauracji lub do winebaru. To jest po prostu ktoś, kto ci podaje wino. Najlepiej, żeby się na nim jeszcze znał. Chociaż można być kiepskim sommelierem, kiepsko znać się na winach.

Kim chciał być mały Iwo? Nie jestem w stanie uwierzyć, że od początku myślałeś, że wino to jest to, czym będziesz się zajmował w dorosłym życiu.

Totalnie nie miałem takiego planu. Jak ktoś mnie pamięta z liceum w Jarocinie, to może kojarzyć - całą młodość chciałem być muzykiem rockowym i temu trochę ją poświęciłem. Najpierw w Jarocinie, gdzie zakładaliśmy jakieś zespoły z chłopakami z Jarocina, z Kotlina, z Łuszczanowa, a później na studiach. Przygoda z nimi pewnie wyglądałaby skuteczniej, gdybym cały czas nie starał się po prostu być tą gwiazdą rocka. To był mój plan i marzenie, że tak się moje życie potoczy. Tak się nie stało, ale teraz to, co robię, daje podobne emocje. W moim zawodzie mówisz do ludzi, pokazujesz się, ludzie cię słuchają, klikają lajki, piszą komentarze – jest trochę jak na scenie.

Przypadki sprawiły, że został sommelierem

Pamiętasz swoją pierwszą styczność z winem?

Pamiętam pierwszą styczność z winem, która trochę zmieniła we mnie nastawienie do niego. Mam taką teorię, że jak chcesz się zaciekawić jakimś produktem do degustacji: winem, piwem, whisky czy czymś innym, to są dwie drogi. Pierwsza to jest ścieżka łagodna, czyli na przykład nie lubisz wina w ogóle, potem lubisz słodkie, półsłodkie, potem może jakieś półwytrawne, przełkniesz, przyzwyczajasz się pomalutku i dopiero atakujesz wina najintensywniejsze, wytrawne. To nie była moja ścieżka. Moja to była tak zwana terapia szokowa. To było już jak pracowałem w restauracji na Starym Rynku w Poznaniu i nasi goście zamówili najdroższe wino z karty i go nie dopili. Nie wiem, czy wiesz, co się dzieje z Twoim winem, jak nie dopijesz go w restauracji, zwłaszcza jak jest niezłe? Jest ono dopijane na fajrancie. Przynajmniej kiedyś tak było w miejscach, gdzie pracowałem. No i jak goście zostawili to najdroższe wino, to stwierdziliśmy, że sobie spróbujemy po pracy. Piję pierwszy łyk tego wina - było ciężkie, intensywne - i mówię: „Matko Boska, jak to można pić?”. Nie potrafiłem wtedy nazwać tych uczuć, które mi towarzyszyły, ale po prostu było mocne i niedobre. Wtedy powiedziałem: „Dobra, nie chcę tego, wolę sobie piwko wypić”, ale potem myślałem o tym winie. Ciekawiło mnie mocno i mówię: „A może bym spróbował jeszcze raz?”. No i właśnie od tego momentu ta ciekawość się rozbudziła i zacząłem się tym winem interesować.

Co to było za wino?

To było wino, które ciągle jest do kupienia w Polsce. Nazywa się Pago Florentino. To jest hiszpańskie, intensywne, czerwone, beczkowane wino, wtedy robiące gigantyczne wrażenie na mnie. Nie jestem pewien, ile teraz kosztuje. Wtedy było najdroższym w karcie i kosztowało 220 zł. To było dużo jak na tamte czasy.

W którym momencie pomyślałeś, że z wina, będzie dało się wyżyć?

To była seria przypadków. Byłem na zupełnie innych studiach - na budownictwie na Politechnice. Powiedzmy, że tam mi się nie powiodło, dałem spokój i trzeba było po prostu iść do pracy. Dostałem posadę kelnera na Starym Rynku w Poznaniu i tam mi się strasznie spodobała gastronomia. Zapisałem się też do innej szkoły - Wyższej Szkoły Gastronomii i Hotelarstwa i moim planem na początku była praca w tej branży. Restauracje, dobre jedzenie, dobre wino to jest coś, co do dzisiaj bardzo lubię. Na początku myślałem, że pewnie będę jakimś menedżerem gastronomii, bo też moja ścieżka kariery tak szła od kelnera do kierownika restauracji. Myślałem, że to będę robił, i bym się w sumie nie obraził, gdyby tak się stało, bo to jest fajna robota. Poza tym, że pracujesz wieczorami, w weekendy i dużo godzin, to jest naprawdę fajna praca. Już jako kierownik restauracji bardzo mocno się angażowałem w wino, bo nie mieliśmy sommelierów na etacie. To nie była duża restauracja, więc ja trochę pełniłem tę funkcję „gościa od wina”, który komponuje kartę, który szkoli swoją obsługę. Później przypadek sprawił, że dostałem ofertę pracy w firmie, która zarządzała dwoma tytułami prasowymi. Jeden to była gazeta „Magazyn Wino”, a druga to była aplikacja i portal dotrzechdych.pl. Przed erą social mediów, po rekomendacje tanich win wchodziło się na dotrzechdych.pl. Zacząłem zawodowo ten portal redagować, czyli kupowałem w wina w markecie, fotografowałem, recenzowałem, próbowałem. Wtedy zaczął powstawać ten mój background win marketowych, czym się teraz zajmuje. Okazało się, że dosyć dobrze to robię i potem jak z tą firmą się rozstałem, to stwierdziłem: „Dobra, już to umiem robić, znam już to uniwersum win marketowych, to będę sobie robił sam”. No i zacząłem działać. Okazało, że „się kliknąłem”, ludzie to oglądają i stało się to moim sposobem na życie.

Jak wygląda twój typowy dzień pracy jako człowieka zajmującego się winem?

Moją główną pracą jest tworzenie treści w social mediach, choć aktualnie jestem po maratonie imprez. Tak czasami wygląda mój tydzień, czyli wczoraj prowadziłem imprezę firmową, dzień wcześniej kurs wiedzy o winie. Przygotowanie tego zajmuje cały dzień. Przedwczoraj też miałem kurs, czyli robiłem to samo. W międzyczasie, oczywiście jako osoba z social mediów, musisz się w nich pokazać. Utrzymujesz kontakt z widzami, pokazujesz co u ciebie, odpisujesz na wiadomości. To jest bardzo fajne, bardzo przyjemne, ale to też jest coś, czego nie możesz zaniedbać, chcąc, żeby twój profil cały czas był oglądany. Dzień wcześniej kręciłem tzw. reelsy, czyli krótkie filmiki publikowane w social mediach. No i są też stories, czyli materiały znikające po 24 godzinach, gdzie wrzucasz mniej zobowiązujące fotki czy filmiki, gdzie pokazujesz co aktualnie się u ciebie dzieje. Kręcenie tego reelsa, to jest kilkugodzinny proces - muszę wymyślić temat, napisać scenariusz, iść na zakupy, przetestować wino, sformułować wnioski, nakręcić ujęcia, zmontować i opublikować na kilku platformach. To jest prawie cały dzień roboczy. Dodatkowo od rana jakaś tam bieżączka - maile, zapisy na kursy ogarnąć, vouchery wysłać, jakąś fakturę wystawić albo opłacić.

"Wszystko, co polskie niech ludzie odkrywają"

Jakie jest twoje ulubione wino i za co je cenisz?

Trudne pytanie. Bardzo bym nie chciał wymieniać jednego, które teraz jest moim ulubionym. Najbardziej mnie kręci poznawanie nowych win. Ten moment, kiedy nie znam jakiegoś wina, trochę poczytam o nim i kiedy wyciągam korek, nalewam i ten pierwszy niuch, pierwszy łyk, to mnie strasznie kręci. Natomiast jakbyś mnie zmusił, żebym ci powiedział, jaki rodzaj win lubię najbardziej - no to sentymentalnie byłyby to pewnie wina hiszpańskie. Mój ulubiony region, to jest Ribera del Duero, który robi naprawdę potężne, intensywne czerwone wina. Z kolei, gdybym miał więcej siana, to bym częściej pił szampana.

Jest jakieś wino, które ludzie powinni odkryć, bo twoim zdaniem jest świetne, ale mało popularne?

Wszystko, co polskie niech ludzie odkrywają. To jest moja prośba, to jest moja rada. Przełamać się czasami, że to wino kosztuje ciutkę więcej. Ja zawsze mówię: „Zapłać teraz ten podatek od patriotyzmu, przyszłe pokolenia ci podziękują”. Polskie winiarstwo jest coraz lepsze. Jeżeli ktoś ma jakiś pogląd, że polskie wina są niedobre, to musi go zweryfikować, bo naprawdę się mocno rozwijamy ilościowo i jakościowo. Jeżeli lubisz niemieckie rieslingi albo na przykład szampany, nie ma totalnie powodu, żebyś nie próbował polskich win, bo w tej stylistyce jesteśmy świetni. To też nie jest tak, że polskie wino jest drogie, tylko nie ma tanich polskich win. Nie ma win produkowanych masowo z wielkich winnic, które mogłyby kosztować pięć euro - to jest niemożliwe. Nasze wino kosztuje tyle samo, co rzemieślnicze produkcje z innych krajów. Jeżeli my teraz się poświęcimy i będziemy dawać tych kilkadziesiąt złotych za polskie wina, to te winnice się będą rozwijać, będą coraz większe. Być może nasze dzieciaki już będą piły fajne, tańsze wina z dużych prężnie działających polskich winnic.

W swoich materiałach polecasz dobre wina w różnej cenie. Jaka jest optymalna półka cenowa, w której znajdziemy najwięcej tych najlepszych trunków?

Odpowiedź jest prosta. Nie jestem naiwny, nagrywam o winach z dyskontów, z marketów, właśnie do trzydziestu-czterdziestu złotych, no ale to przecież nie jest tak, że te wina są równe tym droższym. Im drożej, tym masz większy wybór bardziej jakościowych butelek.

Dziś jesteś bardziej człowiekiem z branży winiarskiej czy jednak influencerem?

Influencer to jest takie wyświechtane słowo, które się źle kojarzy, ale jeżeli miałbym wybrać, to jestem influencerem zdecydowanie najbardziej. Influencer z angielskiego to osoba, która ma wpływ na coś. Wydaje mi się, że ja mam, poprzez swoje treści, wpływ na decyzje zakupowe moich obserwujących. Głównie utrzymuję się z tego, co wrzucam do Internetu, czyli na przykład ze współprac reklamowych na Instagramie, do tego dochodzą kursy i pokazy firmowe, co też dał mi Instagram. Sommelierem bywam, bardzo to lubię, ale głównie jestem twórcą treści.

Sommelier radzi, jakie wino pić w trakcie świąt Bożego Narodzenia

Idą święta. Czy wino może być jakąś alternatywą do tej wyjątkowej kolacji? A jeśli, to jakie?

Do klasycznej wigilii polskiej, postnej, to na pewno białe. Jeśli na stole są pierogi, karp, łazanki, to czerwone wino raczej nie będzie pasować do żadnego z tych dań. One mają inny charakter, inną ciężkość, dlatego też lepsze będzie białe, średnio zbudowane. Nie bój się kwasowości. Wino bardzo mocno współpracuje z jedzeniem, a na stole masz mnóstwo kwaśnych elementów, np. w postaci wszechobecnej kapusty, a to ci bardzo złagodzi kwasowość. Jeśli jej nie będzie, to możesz mieć wrażenie, że pijesz kompot. Tak więc polecam wino białe wytrawne albo półwytrawne o zaznaczonej kwasowości, bez jakiegoś mocnego aromatu owoców tropikalnych, bo to się raczej nie będzie z pierogami - przynajmniej dla mnie - zgadzać.

Co konkretnie proponujesz?

Polecam wina takie, jak niemiecki albo francuski riesling. Może właśnie to jest dobry moment na pierwszą butelkę polskiego rieslinga czy wina ze szczepu solaris. Po Wigilii, co jest bardzo ważne, słodkie wino. Kieliszek słodkiego wina do deserów – petarda! Ogólne wrażenie słodyczy się zmniejsza, a aromaty wina i potrawy się wzajemnie napędzają. Z kolei na obiad świąteczny, który na pewno będzie wystawny, kieliszek dobrego czerwonego, intensywnego wina. Tutaj daj te parędziesiąt złotych więcej. Jedzenie robisz topowe, teściowa stara się jak może, a ty z tanim winem przyjdziesz? Weź kieliszek dobrego czerwonego wina, jakie lubisz.

U ciebie na stole świątecznym pojawia się wino?

Pojawia się. Wiadomo, nikt nie pije do oporu, ale kieliszek, przynajmniej dla mnie, mocno uprzyjemnia kolację.

Ty wybierasz, co wszyscy będą pili, czy chociaż w tym okresie chcesz odpocząć od pracy?

Ja wybieram. To jest mój angaż, no bo jestem gościem na tych wigiliach i u babci i u teściowej. Mniej stoję przy garach, więc chociaż się trochę odwdzięczę tym, że wybieram i przywożę wino dla całem rodziny.

Obecnie z tego, co wiem, rezydujesz głównie w Poznaniu, ale jak wspomniałem na początku rozmowy, pochodzisz z Kotlina. Jak wspominasz twój czas spędzony na Ziemi Jarocińskiej?

Uwielbiam Kotlin. Naprawdę czasami nawet moi obserwujący myślą, że jestem ciągle z Kotlina, bo wrzucam zawsze dużo relacji i fotek stamtąd. Zawsze piszę „U nas na wsi”. Zastanawiam się też, na ile ja teraz trochę idealizuję ten Kotlin. Żyjąc na co dzień w większym mieście, jesteś bardziej anonimowy, a gdy wychodzisz w takiej małej miejscowości, idziesz na zakupy, to kogoś spotkasz, z kimś porozmawiasz. Mnie się to wydaje fajne, ale być może jak mieszkasz tu na co dzień, to z kolei chciałbyś więcej tej anonimowości. Sam nie wiem. W każdym razie tęsknię trochę za naszym tutaj uniwersum kotlińsko-jarocińskim. Kto wie, może jeszcze wrócę. Kiedyś mi się to wydawało niemożliwe, no bo jak sobie układasz karierę w branży gastro, to musisz być na miejscu - w lokalu. Teraz jednak pracuję głównie online, więc mogę robić to, co robię, gdzie tylko chce. Z Jarocina też mam dużo wspomnień pięknych, związanych czy to z liceum, czy z JOK-iem, czy z parkiem. Fajne czasy to były.

Często wracasz w rodzinne strony?

Tak, odwiedzamy rodzinę, bo oboje z żoną jesteśmy z Kotlina. Ciężko być raz na dwa tygodnie, ale staramy się regularnie wpadać, a jak już przyjedziemy, to na parę dni zostajemy.

Wróćmy do win, a konkretniej win bezalkohlowych. Czy w ogóle możemy mówić o czymś takim, czy jest to też sok z winogron z dobrym PR-em?

Możemy mówić technicznie o czymś takim, dlatego że wino bezalkoholowe to jest produkt, który kiedyś był normalnym winem i alkohol został z niego usunięty. To są nowoczesne metody filtracji, usuwania takiego alkoholu, to są de facto wina dealkoholizowane. Pytanie, czy ich smak odpowiada twoim oczekiwaniom, jest dla ciebie warty zapłacenia za nie? Tu ciągle możemy dyskutować – nie wszyscy chcą te wina kupować, aczkolwiek ten segment bardzo mocno rośnie, jest coraz większe zapotrzebowanie rynku na to, widzimy to w statystykach. Co najważniejsze te wina są coraz lepsze. Natomiast nie będę ci mówił, że to smakuje tak samo jak normalny trunek. Moim zdaniem winu bezalkoholowemu jest dalej do normalnego niż na przykład piwu bezalkoholowemu do normalnego piwa. Kibicuję, żeby ten segment dalej rósł. Bardzo bym się cieszył, gdyby było wino bezalkoholowe, które bym pił z tą samą przyjemnością, jak wino z alkoholem, bo bym je pewnie dużo częściej wybierał.

Na sam koniec - czego ci życzyć?

Zdrówka i tyle, a zresztą sobie poradzę.

Kim jest Iwo Świerblewski?

Iwo Świerblewski urodził się w Kotlinie. Jest absolwentem Liceum Ogólnokształącego im. Tadeusza Kościuszki w Jarocinie. Na co dzień zajmuje się winem - jest sommelierem, instagramerem oraz prowadzi kursy o tematyce winiarskiej. Prowadzi profil na Instagramie, który obserwuje sto sześćdziesiąt osiem tysięcy użytkowników. Jest także autorem książki "Wino po ludzku", która obecnie jest jedną z najlepiej sprzedających się pozycji w Empiku.

Iwo Świerblewski (1)

Sommelier radzi, jakie wina warto pić w święta Bożego Narodzenia