Jarocińska Lista Nieobecnych 2024. Galeria wspomnień [ZDJĘCIA]

Przez siedem lat pracowała w wydawnictwie “Gazety Jarocińskiej”. Od listopada 1990 roku do 1997 roku prowadziła biuro ogłoszeń w jarocińskim ratuszu.

Regina Błaszak urodziła się 14 stycznia 1935 roku w Bruczkowie (gmina Borek Wielkopolski). Była z zawodu księgową, absolwentką średniej szkoły dla księgowych w Poznaniu. Wyszła za mąż za znanego jarocińskiego weterynarza, z którym miała dwójkę dzieci. Pracowała najpierw w Poznaniu, w Wielkopolskich Zakładach Gastronomicznych, później w jarocińskiej Wielobranżowej Spółdzielni Pracy. Potem, aż do przejścia na emeryturę, w "Gazecie Jarocińskiej". Była pierwszym etatowym pracownikiem w powstającym wydawnictwie gazety lokalnej. Współtworzyła jego historię. Jej nazwisko po raz ostatni pojawiło się w tzw. "stopce redakcyjnej" w końcu marca 1998 roku.

W książce Papierowa szlachta" napisałem o Reginie Błaszak: Pani Regina, bo tak do niej mówiliśmy, na początku była wpisana w stopce redakcyjnej jako sekretarz redakcji. Pewnie dlatego, że nam się to nie kojarzyło z funkcją osoby odpowiedzialnej w gazecie za wszystko, co jest związane z tekstami, terminowością ich oddawania i objętością, porządkiem w numerze, ale raczej z taką typową robotą sekretarki. Ot, przyjęcie pism, ogłoszeń, odebranie rozwiązań krzyżówek, listów do redakcji. (...) Pani Regina była niezastąpiona w rozmowach z osobami, które przychodziły do naszego biura  ogłoszeń w ratuszu. Zawsze tryskała humorem, uśmiechnięta, a przy tym miała anielską cierpliwość do wysłuchiwania różnych, czasem najbardziej fantastycznych opowieści. Poza tym, znała mnóstwo ludzi, co w branży medialnej jest nieocenionym przymiotem.

Regina Błaszak zmarła 29 stycznia 2024 roku, w wieku 89 lat. Pogrzeb odbył się 1 lutego na cmentarzu komunalnym w Jarocinie.

Artystka, nauczycielka, osoba o wielkiej wrażliwości i wielkiego serca. Wszyscy, którzy ją znali, podkreślają, że była naprawdę dobrym człowiekiem, gotowym nieść bezinteresowną pomoc każdemu.

Barbara Bogatko (z domu Bartyńska) przyszła na świat w 1961 roku. Była absolwentką Liceum Ogólnokształcącego w Jarocinie z 1980 roku. W 1988 roku ukończyła Edukację Artystyczną w Zakresie Sztuk Plastycznych w Wyższej Szkole Pedagogicznej (dzisiejszej Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie).

W wieku piętnastu lat zagrała główną rolę w filmie “Inna”, Anny Sokołowskiej. W życiu zawodowym Barbara Bogatko poświęciła się malarstwu oraz pracy z dziećmi i młodzieżą. Pracowała jako nauczycielka, m.in. w niepublicznym gimnazjum oraz niepublicznej szkole podstawowej w Jarocinie, Szkole Podstawowej w Wojciechowie i w gimnazjum w Jaraczewie. Reżyserowała przedstawienia młodzieżowe, prowadziła różnego rodzaju przedsięwzięcia i akcje artystyczne. Prowadziła kilka grup teatralnych - m.in. ,,Gang Baśki” w Jarocińskim Ośrodku Kultury oraz „Drabinę" w niepublicznym gimnazjum. Współtworzyła wiele wydarzeń artystycznych - m.in. przedstawienie przygotowane na 100-lecie ogólniaka. Jej uczniowie odnosili wiele sukcesów w różnego rodzaju konkursach plastycznych.

Ostatnim miejscem pracy Barbary Bogatko była Niepubliczna Szkoła Podstawowa im. Tadeusza Kościuszki w Jarocinie. Dyrekcja, grono pedagogiczne i uczniowie pożegnali Barbarę Bogatko wzruszającym wpisem w mediach społecznościowych: „Żegnamy Cudownego Człowieka, który bezinteresownie niósł pomoc każdemu, kogo spotkał. Kochającą dzieci Nauczycielkę, która dzięki swojej życzliwości i otwartości zyskiwała sympatię całej szkolnej społeczności. Zawsze uśmiechniętą Koleżankę, która zarażała wszystkich wokół swoim optymizmem". Wpisy zamieściły również Niepubliczne Przedszkole ,,Geometryczny Świat" oraz Akademia Dobrej Edukacji z Jarocina.

Przez wiele lat Barbara Bogatko współpracowała też z „Gazetą Jarocińską". Współtworzyła m.in. Galerię Wspomnień ,,Jarociniacy", którą zorganizowano w Domu Katolickim w grudniu 2007 roku. Prowadziła zajęcia plastyczne w ramach projektów realizowanych przez redakcję.

Barbara Bogatko od dłuższego czasu walczyła z chorobą nowotworową. Odeszła w wieku 63 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 26 stycznia w sanktuarium Maryjnym w Borku Wlkp.

Przez ponad 20 lat prowadziła w Jarocinie znaną i lubianą pizzerię,,Stodoła" na Osiedlu Konstytucji 3 Maja. Była absolwentką Liceum Ogólnokształcącego w Jarocinie z roku 1993. Potem skończyła Wyższą Szkołę Zarządzania w Poznaniu.

Pod informacją o śmierci Mirosławy Celki - Sójki zamieszczoną w mediach społecznościowych zapisano kilkaset komentarzy. Zespół Szkół Społecznych w Jarocinie opublikował do niej krótki, ale wymowny wpis: ,,Mirka żegnaj, nigdy Cię nie zapomnimy. Byłaś wspaniałą mamą i rodzicem, który oddał serce dla szkoły. Dziękujemy za wszystko co dla nas zrobiłaś. Spoczywaj w spokoju. Szkoła już nigdy nie będzie taka sama".

Należy przypomnieć, że Mirosława Celka-Sójka działa w Jarocińskim Stowarzyszeniu Edukacyjnym, które prowadzi ZSS w Jarocinie. Od czerwca 2020 roku była członkiem komisji rewizyjnej. "(...) Zawsze uśmiechnięta, pełna energii, chętna do pomocy, wychodząca z inicjatywą wielu spraw... Pragniemy wspólnie towarzyszyć Jej najbliższym w tej ostatniej drodze i godnie ją pożegnać. Zachęcamy wszystkich do przyłączenia się do nas. Pani Mirka Sójka na zawsze pozostanie w naszych sercach i naszej pamięci" - napisał Marcin Zwierzyński, ówczesny dyrektor szkoły, w komunikacie skierowanym 31 października do rodziców uczniów Zespołu Szkół Społecznych w Jarocinie. 

Od kilku miesięcy Mirosława Celka - Sójka zmagała się z ciężką chorobą. Zmarła 30 października 2023 roku. Miała 49 lat.

Pracowała jako pielęgniarka w szpitalu w Jarocinie - ówczesnym Zespole Zakładów Opieki Zdrowotnej. Zatrudniona tam była od 11 kwietnia 1994 roku do 31 marca 2003 roku - najpierw jako pielęgniarka Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii, potem była zastępcą pielęgniarki oddziałowej, a od 1 kwietnia 1998 r. pielęgniarką oddziałową.

Pielęgniarki i położne z jarocińskiego szpitala bardzo ciepło wspominają Helenę Ciapałę. Cieszyła się dużym uznaniem i popularnością - w roku 1999 została przewodniczącą Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych. Po zakończeniu współpracy z jarocińskim szpitalem, pracowała w specjalistycznej poradni laryngologicznej przy ulicy Hallera w Jarocinie, a potem w Oddziale Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu. Od grudnia 2018 roku do lutego 2021 roku była Koordynatorem Medycznym w Domu Seniora Fundacji Zakłady Kórnickie w Jarosławcu k. Środy Wielkopolskiej.

Helena Ciapała urodziła się 31 maja 1965 roku w Koszalinie. W latach 80-tych pracowała w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Białogardzie, a następnie w Szpitalu Wojewódzkim w Koszalinie. W 1992 roku ukończyła studia na Akademii Medycznej w Poznaniu, uzyskując tytuł magistra pielęgniarstwa.

Ceremonia żałobna po śmierci Heleny Ciapały odbyła się 24 lutego w kaplicy przy Cmentarzu Komunalnym w Jarocinie, a pogrzeb trzy dni później na Cmentarzu Komunalnym w Białogardzie.

Znany jarociński adwokat. Nestor jarocińskiej palestry, który niedługo przed śmiercią obchodził 50-lecie pracy w zawodzie adwokata.

Marian Gulcz urodził się 27 listopada 1935 w Kwileniu (obecnie gmina Chocz). W latach 1945-1954 uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Dobrzycy. Potem naukę kontynuował w Liceum Ogólnokształcącym w Koźminie Wielkopolskim. W latach 1954-1958 studiował prawo na Uniwersytecie Wrocławskim. Po ukończeniu studiów, młody prawnik otrzymał nakaz pracy w prokuraturze. Obowiązki pełnił w kilku prokuraturach na Dolnym Śląsku.

Po 10 latach od ukończenia studiów prawniczych, Marian Gulcz został radcą prawnym. W prasie znalazł ogłoszenie, że Jarocińska Fabryka Mebli poszukuje radcy prawnego i oferuje mieszkanie. W ten sposób Marian Gulcz powrócił do Wielkopolski. Od 1969 roku zamieszkał w Jarocinie. Pracował jako radca prawny w JFM, ale także w wielu innych jarocińskich zakładach pracy. W październiku 1973 roku złożył ślubowanie w Radzie Adwokackiej w Poznaniu.

Pozostawał czynnym adwokatem przez pięćdziesiąt lat, aż do chwili śmierci. Był najstarszym czynnym przedstawicielem wielkopolskiej palestry. Mecenas Gulcz zmarł 28 października w Szelejewie Drugim, gdzie odbywał turnus rehabilitacyjny po chorobie.

Najbliżsi prawnika podkreślają, że miał trzy równoważne miłości. - Kochał życie, kochał swoją żonę Halinkę i kochał adwokaturę, której poświęcił życie. Odszedł, bo wiedział, że zdrowie nie pozwoli mu już założyć togi z zielonym żabotem i wrócić na salę sądową - mówi Przemysław Gulcz, syn nieżyjącego mecenasa, również adwokat.

Bardzo ciepło o nieżyjącym mecenasie wypowiadają się ci, którzy pracowali z nim na co dzień. - Był pracowity, dokładny, taktowny, zdyscyplinowany, miał nienaganny stosunek do ludzi. Ciepły, serdeczny, otwarty na innych, kochający życie i swój zawód. Pracował konsekwentnie, cierpliwie, budując kulturę prawną. Pokazał, że przyzwoitość może być cechą ponadczasową. Był nadzieją dla oskarżonych, jego przygotowanie do sprawy i sposób, w jaki ją prowadził, to był wzór pracy adwokata. Uważał, że prawo do obrony było święte, ponadczasowe i przynależne każdemu. Odszedł arystokrata wśród adwokatów - mówi sędzia Edyta Janiszewska, rzecznik prasowy Sądu Okręgowego w Kaliszu. Jak podkreśla środowisko, zmarły był postacią nietuzinkową. Zawód wykonywał z pasją.

Wiadomość o śmierci mecenasa z bólem i niedowierzaniem przyjął sędzia Tomasz Janiec, a prywatnie przyjaciel Mariana Gulcza. W pamięci sędziego zmarły pozostanie jako dobry człowiek. Jednocześnie podkreśla, że nieżyjący adwokat pracował prawie do śmierci. Przypomina sobie, że jeszcze w sierpniu mecenas Gulcz był obrońcą w czasie rozprawy. We wrześniu spotkali się na sądowym korytarzu. - Odszedł jeden z ostatnich adwokatów z takiej „starej szkoły", bardzo szarmancki wobec kobiet, zawsze elegancki. Niezależnie od sytuacji, do sądu odnosił się z należytą estymą - wspomina Tomasz Janiec.

Marian Gulcz był ojcem i dziadkiem czworga adwokatów i jednego studenta prawa. Ostatnie pożegnanie mecenasa Gulcza odbyło się 31 października 2023 roku. Został pochowany na jarocińskim cmentarzu komunalnym.

Arcymistrzyni haftu nasnuwanego, tzw. snutek, laureatka Nagrody im. Oskara Kolberga - najważniejszego wyróżnienia nadawanego twórcom ludowym.

Urodziła się  w listopadzie 1933 roku w Golinie koło Jarocina. Niełatwej sztuki tworzenia snutek zaczęła się uczyć w wieku kilkunastu lat. W roku 1949 uczestniczyła w kursie haftu nasnuwanego zorganizowanym przez Halinę Bernasowską, która była uczennicą hrabiny Heleny Moszczeńskiej. To właśnie dzięki hrabinie została ocalona i później podtrzymywana ta trudna sztuka rękodzieła artystycznego.

Stanisława Kowalska przez wiele lat współpracowała ze spółdzielnią “Cepelia”, która specjalizowała się w handlu sztuką ludową. Tworzyła artystyczne serwety, elementy strojów ludowych czy wystroju kościołów. Na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku zaczęła się uczyć trudnej sztuki wyszywania i układania czepców, czym wcześniej zajmowała się jej mama - Józefa Wojtczak. Jej nakrycia głowy - tiulowe i snutkowe - mają w swoich zbiorach prawie wszystkie zespoły ludowe z południowej Wielkopolski. Niezwykle istotne dla Stanisławy Kowalskiej było przekazywanie swoich umiejętności następcom. Prowadziła kursy hafciarskie i tworzenia czepców regionalnych. Dla Centrum Kultury i Sztuki w Kaliszu zrealizowała w roku 2015 specjalny film instruktażowy. Była bardzo skromną i jednocześnie życzliwą i ciepłą osobą. W roku 2017 została wyróżniona Honorową Odznaką “Za Zasługi dla Województwa Wielkopolskiego.

Stanisława Kowalska zmarła 1 sierpnia 2024 roku, w wieku 91 lat. Została pochowana na Cmentarzu Parafialnym w Golinie.

Były jarociński radny i działacz społeczny z Witaszyc. 3 października tego roku skończyłby 77 lat. Tadeusz Kuberka urodził się 3 października 1947 r. w Jarocinie. Miał troje dzieci. Jego śmierć pogrążyła w żałobie nie tylko jego najbliższych, ale zasmuciła też mieszkańców Witaszyc, którzy przyznają, że to niepowetowana strata.

Tadeusz Kuberka pracował w Witaszycach w wielkich firmach - Lenwicie i potem w cukrowni, gdzie aktywnie udzielał się w działalności związków zawodowych. Z tego powodu uczestniczył między innymi w procesie negocjacji sprzedaży cukrowni niemieckiej spółce Pfeifer & Langen i stał na stanowisku, że zakład nie powinien zmieniać właściciela.

Był radnym Rady Miejskiej w Jarocinie dwóch kadencji - VII (2014-2018) i VIII (2018-2023). Pełnił między innymi funkcję przewodniczącego komisji rozwoju, był też członkiem komisji rewizyjnej. Niemal w tym samym czasie - od 2015 r. do 2024 r. był członkiem Rady Sołeckiej Witaszyc. Aktywnie działał w Stowarzyszeniu na Rzecz Witaszyc. „Był wspaniałą, życzliwą osobą, zaangażowaną w sprawy naszej społeczności. Z uśmiechem na twarzy zawsze gotowy do pomocy innym. Serdeczny, miły kolega, przyjaciel i działacz" - czytamy na profilu stowarzyszenia w mediach społecznościowych.

Ci, którzy mieli okazję spotkać Tadeusza Kuberkę, podkreślają, że był niezmiernie ciepłą, pogodną i życzliwą osobą. - To duża strata dla Witaszyc - przyznaje Ireneusz Lamprecht, radny miejski, sekretarz powiatu jarocińskiego i mieszkaniec Witaszyc. - Tadziu zawsze bardzo chętnie angażował się w różne sprawy społeczne. Dla niego nigdy nie było problemu. Mawiał, że ,,ma swoje lata, ale jest młody duchem". Jak już choroba ograniczała jego aktywność i nie mógł na przykład jeździć samochodem, a była jakaś sprawa, jakieś spotkanie, dzwonił do mnie i pytał, czy go zabiorę, czy możemy jechać razem - dodaje Ireneusz Lamprecht.

Z kolei, Leszek Bajda, były radny powiatowy z Witaszyc, wspomina, że zasiadał z Tadeuszem Kuberką w Radzie Sołeckiej Witaszyc. - Nie opuścił żadnego posiedzenia rady. Był zaangażowany w wiele spraw. Był człowiekiem niezmiernie dynamicznym i szybkim w działaniu, po prostu człowiekiem czynu - uważa.

Msza pogrzebowa Tadeusza Kuberki odbyła się 28 września w kaplicy na nowym cmentarzu w Witaszycach.

Przez ponad pięćdziesiąt lat aktywny członek Chóru Mieszanego im. K. T. Barwickiego. W pamięci zapisał się z całą pewnością - wraz z bratem Władysławem - zakończonymi sukcesem staraniami mającymi upamiętnić ofiary zbrodni katyńskiej. Na skwerze przy ulicy Żwirki i Wigury w Jarocinie stanął pomnik, mający formę torów kolejowych, nawiązujący symboliką do tragedii wywożonych na Wschód Polaków. Przy Krzyżu Martyrologii co roku odbywają się  co roku uroczystości Dnia Sybiraka.

Mieczysław Makarewicz urodził się w roku 1929 niedaleko Stanisławowa w powiecie halickim (teren obecnej Ukrainy). Po zakończeniu wojny jego rodzina została przesiedlona do Polski, gdzie trafili najpierw do Prus, a potem do Wojciechowa. Mieczysław Makarewicz pod odbyciu służby wojskowej w Kutnie, zatrudnił się w zakładzie produkującym wozy konne, który dał początek “JAROMIE”. Pracował tam aż do przejścia na emeryturę w roku 1990. Jego wspomnienia z czasów dzieciństwa w Delejowie i Zabłociu, młodości spędzonej w Wojciechowie i Głogowie oraz życia zawodowego w Jarocinie (z czego aż osiem lat przepracował na kontrakcie w Mongolii) spisała Kazimiera Horyza-Pachciarz, a wydało Starostwo Powiatowe w Jarocinie.

Mieczysław Makarewicz mówił: - Lubię pomagać ludziom. Mam satysfakcję, że mnie potrzebują. Mama mówiła nam wszystkim (był piątym z siedmiorga rodzeństwa - przy. red.), że mamy się nigdy nie gniewać, bo to szkodzi zdrowiu, a jak ktoś próbuje się z nami kłócić, to mamy lepiej milczeć. I przez całe życie mam taką właśnie metodę.

Zmarł 11 lipca, pochowano go sześć dni później na Cmentarzu Parafialnym w Jarocinie.

Miała 102 lata. Była najstarszą mieszkanką gminy Kotlin. Pochodziła z Magnuszewic. 

Marianna Molenda urodziła się 14 stycznia 1922 roku w Magnuszewicach. W wieku dwóch lat wyjechała z rodzicami do Francji, gdzie jej ojciec pracował jako górnik. Na emigracji wyszła za mąż za Polaka. W 1947 roku wróciła do naszego kraju. Wspólnie z małżonkiem zamieszkała w Poznaniu. Znalazła zatrudnienie na Międzynarodowych Targach Poznańskich. W 2013 roku przeniosła się z powrotem w rodzinne strony.

Bardzo lubiła podróżować. Mówiła: Byłam w Turcji, Tunezji, Egipcie, Hiszpanii i Izraelu. W większości z nich po kilka razy. Najbardziej podobało mi się w Egipcie. Niesamowitym przeżyciem było wejście do piramid. Moim marzeniem od dzieciństwa było pojechać do Ziemi Świętej i udało mi się je spełnić. Z kolei, z siostrą zwiedziłam całą Francję. Póki mogłam, to jeździłam.

Anna Muzyka urodziła się 3 kwietnia 1952 roku. Była nauczycielką fizyki i chemii oraz informatyki. Pracowała m.in. w Szkole Podstawowej nr 2 w Jarocinie oraz Zespole Szkół w Wilkowyi. Miała również zastępstwo w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 w Jarocinie. W 1991 roku współpracowała z „Gazetą Jarocińską”.

Od lat zmagała się z chorobą nowotworową, dlatego działała w Jarocińskim Klubie „Amazonka”. Zmarła 21 stycznia, w wieku 71 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 25 stycznia na jarocińskim cmentarzu komunalnym. 

Lekarz, specjalista laryngolog, wieloletni ordynator oddziału laryngologicznego w jarocińskim szpitalu.

Tadeusz Nowak urodził się w 1934 roku w Jarocinie. Tutaj też ukończył w 1952 roku Liceum Ogólnokształcące. Na studia medyczne w Poznaniu dostał się już jako 17-latek. Ukończył je w wieku 23 lat. Rozpoczął specjalizację z ginekologii, ale upomniało się o niego wojsko. Trafił do jednostki w Żarach. Specjalizację - po zmianie na laryngologię - uzyskał w klinice w Zielonej Górze. W 1960 roku ożenił się z Krystyną, z którą przeżył razem szczęśliwie 64 lata.

W Żarach, podobnie jak potem przez 15 lat w Jarocinie, był ordynatorem oddziału laryngologicznego. Do rodzinnego miasta wrócił w 1985 roku. Jako otolaryngolog przez kilkadziesiąt lat pracy w zawodzie leczył kilka pokoleń jarociniaków w szpitalu i w przychodni. Miał opinię dobrego specjalisty i lekarza, który żadnego pacjenta nie pozostawi bez pomocy. W ślady ojca poszła córka - Agnieszka, która również wybrała laryngologię oraz syn Marek, który został stomatologiem. Doczekał się również wnuków i jednego prawnuka. Był aktywny zawodowo do samego końca. Jeszcze na dwa dni przed śmiercią, był w przychodni. Mimo że wiek emerytalny osiągnął już dawno, to możliwość leczenia była dla niego - obok rodziny - największą radością życia. - Dbał o wszystkich. Był na każdy telefon. Potrafił wyciągać ości w Wigilię. Potrafił wszystko zrobić, załatwić. Chociaż zawsze wszystko musiało być po jego myśli. Jego samochód zawsze musiał mieć pierwszeństwo. Był swego rodzaju żywą historią w Jarocinie. Będzie nam go niesamowicie brakować. Nauczył nas dobrego podejścia do życia, do ludzi. Nauczył nas, jak powinna wyglądać praca lekarza, chociaż - zarówno ja, jak i brat - mieliśmy wolną rękę w wyborze życiowej drogi. Jego dobry przykład był dla nas bardzo ważny, zarówno w pracy, jak i w rodzinie. On był prawdziwie lekarzem starej daty. Mówił, że nie odejdzie od pacjentów do samego końca, bo to jest jego świat. Nie potrafilibyśmy mu odebrać tej przyjemność bycia z ludźmi. Miał swoich pacjentów, którzy naprawdę go lubili - wspominała po śmierci ojca jego córka, lekarz Agnieszka Nowak-Nowak.

Tadeusz Nowak zmarł w wieku 89 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w 17 kwietnia 2024 na Cmentarzu Parafialnym w Jarocinie. 

Wikariusz Parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika w Żerkowie.

Urodził się 26 lutego 1993 roku w Ostrowie Wlkp., święcenia kapłańskie przyjął w 2019 roku, a posługę duszpasterską w Żerkowie pełnił od 25 sierpnia 2021 roku. Wcześniej był wikariuszem w parafii Mokronos w powiecie krotoszyńskim. W Żerkowie nauczał religii w miejscowej szkole podstawowej. Był także kapelanem w Domu Pomocy Społecznej w Raszewach. Kadra i podopieczni DPS-u po jego tragicznej 1 czerwca 2024 r. pisali: "Czujemy wielką pustkę po stracie księdza Roberta. (...) Mimo że był na początku swej drogi kapłańskiej, wyróżniał go ogromny charyzmat wiary, naturalność, dobroć i łatwość w nawiązywaniu kontaktów z wiernymi - każdymi, jacy by oni nie byli. (...) Miał niesamowity kontakt, szczególnie z osobami cierpiącymi. One naprawdę mu ufały."

Ksiądz Robert Olejnik został pochowany 15 czerwca na cmentarzu parafialnym w rodzinnym Wysocku Wielkim.

Opiekun Cmentarza Parafialnego w Jarocinie, wykonywał też zawód grabarza.

Na jarocińskim cmentarzu pojawiał się od dzieciństwa. Jego dziadek, Piotr Typański zajmował się nekropolią  przed nim. Od ćwierć wieku mieszkał w niewielkim domu, który znajdował się w narożniku cmentarza, od strony Alei Niepodległości. Może dzięki temu miało się wrażenie, że Olek jest na cmentarzu lub w jego okolicy zawsze.

Urodził się w Jarocinie w roku 1962. Tutaj chodził do szkoły podstawowej i ukończył w roku 1980 Liceum Ogólnokształcące. Marzył o karierze wojskowego i nawet zaczął w tym kierunku studia, ale choroba pokrzyżowała jego plany. Pracował w jarocińskiej “Izolacji” i w Domu Usług, a od 1992 roku prowadził wraz z kuzynem firmę pogrzebową.

Zmarł po ciężkiej chorobie w wieku 62 lat. Został pochowany 26 marca na “swoim” cmentarzu.

Nauczycielka w Zespole Szkół w Prusach, gdzie uczyła najmłodsze klasy. W tej szkole, począwszy od roku 1987, po ukończeniu Studium Nauczycielskiego w Ostrowie Wlkp., przepracowała 35 lat. W trakcie pracy zdobyła wyższe wykształcenie pedagogiczne. Szkoła była jej pasją, czymś więcej niż tylko miejscem pracy. - Trudno to jakoś tak sobie przyswoić, że jej już nie będzie. Zawsze była dla dzieci i z dziećmi. Jak taka druga mama. Wiadomo, że z najmłodszymi dziećmi pracuje się zupełnie inaczej. One potrzebują kontaktu, przytulenia, pogłaskania. Była bardzo ciepła, wrażliwa. Dzieci były dla niej najważniejsze. Starała się zawsze wydobyć z uczniów wszystko to, co najlepsze. Umiała z ogromną uwagą i szacunkiem wsłuchać się w drugiego człowieka, żeby mu jakoś pomóc, jeżeli takiego wsparcia potrzebował... chociażby dobrym słowem. Zawsze była bardzo pomocna, życzliwa, szczególnie wobec młodszych koleżanek i kolegów, którzy dopiero zaczynali swoją pracę. Była opiekunem wielu staży. Pomogła w uzyskaniu kolejnych stopni awansu zawodowego - mówi o zmarłej Wiesława Borys, wicedyrektorka szkoły w Prusach. Dodaje, że Magdalena Piętka miała wiele talentów, m.in. plastyczny i muzyczny. Gdy w Prusach w 2018 roku odbywały się dożynki gminne, była odpowiedzialna za część artystyczną. 

Zmarła 3 listopada 2023 r. po ciężkiej chorobie, w wieku 56 lat. Msza święta pogrzebowa została odprawiona 7 listopada 2023 r. w kościele parafialnym w Witaszycach. Pogrzeb odbył się na starym cmentarzu.

W latach 2002 - 2016 proboszcz parafii Chrystusa Króla w Jarocinie. Ostatnie lata życia, z uwagi na problemy zdrowotne, spędził w Domu Księży Seniorów w Ostrowie Wlkp. Zgodnie z jego ostatnią, wolą pochowano go w Jarocinie.

Ksiądz kanonik Andrzej Sośniak urodził się w 1956 roku w Wałczu. Po maturze w roku 1975 wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Ukończył studia magisterskie na Papieskiej Akademii Teologicznej. Na księdza został wyświęcony w czerwcu 1982 roku w Krakowie. Później z zakonu przeszedł do duchowieństwa diecezjalnego. Pracował w parafiach w Nowej Soli, Wrocławiu, Wołczynie, Chwaliszewie oraz Kaliszu. Zajmował się trudną młodzieżą. Był rekolekcjonistą - misjonarzem ludowym, kapelanem szpitalnym i spowiednikiem Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Za swoje osiągnięcia został wyróżniony tytułem ,,Zasłużony dla Opolszczyzny", który nadawany był przez tamtejszego wojewodę.

Parafię Chrystusa Króla w Jarocinie objął 2 lutego 2002 roku, po przejściu na emeryturę księdza prałata Stanisława Adamskiego. Pierwszą decyzją, jaką podjął po przyjściu do Jarocina, było otwarcie kościoła na cały dzień. Wcześniej zamykano go po porannych mszach i otwierano przed wieczornymi. Znany był z zamiłowania do muzyki. Grał m.in. na organach i akordeonie. Pisał doktorat z muzykologii na Uniwersytecie Opolskim. Bardzo lubił też śpiewać. Jak przyznał w czasie rozmowy przeprowadzonej do ,,Gazety Jarocińskiej" w marcu 2002 roku, w młodości bywał w latach 80. na festiwalu w Jarocinie z hard rockową kapelą ,,Wesoły Początek Radości".

W czasie jego 14-letniej pracy w Jarocinie dokończono przekładanie dachu kościoła, uporządkowano zieleń, pomalowano kościół z zewnątrz, odnowiono lichtarze i tabernakulum, wymieniono instalację elektryczną i założono nagłośnienie w nawach bocznych, założono drzwi wewnętrzne i wykonano nowe drzwi zewnętrzne od strony południowej i zachodniej, wymurowano nowe schody do zakrystii i podjazd dla osób niepełnosprawnych z przodu kościoła, przebudowano prezbiterium, wykonano remont kaplicy Matki Bożej Częstochowskiej i zamontowano ogrzewanie ławek. Parafianie zapamiętali to, że ksiądz sam zajmował się odśnieżaniem terenu wokół kościoła, a w czerwcu 2010 roku zorganizował ogromną akcję pomocy powodzianom z Lubelszczyzny. Po zbiórce sam zawiózł dary na tereny objęte klęską żywiołową.

W lipcu 2016 roku ksiądz kanonik Andrzej Sośniak, w związku z licznymi problemami zdrowotnymi, został skierowany na roczny urlop. Do parafii już nie wrócił. 

Zmarł 9 listopada 2023 r. Miał 67 lat. Pogrzeb odbył się 14 listopada na Cmentarzu Parafialnym w Jarocinie. 

Nauczyciel, działacz społeczny, wieloletni dyrektor Szkoły Podstawowej w Mieszkowie.

Stefan Tobolski urodził się w 1927 roku we Wrześni. Pochodził z rodziny kupieckiej. W czasie okupacji pracował w charakterze gońca w zakładzie fotograficznym w Jarocinie. Już od 1934 roku należał do Związku Harcerstwa Polskiego. Przyrzeczenie złożył w 1938 r. w I Drużynie Harcerskiej im. Władysława Jagiełły w Jarocinie. Od tego czasu harcerstwo nieustannie mu towarzyszyło - zarówno w pracy zawodowej w roli nauczyciela, jak i na emeryturze. Uczestniczył i sam zorganizował niezliczoną ilość biwaków i obozów, pełnił także wiele funkcji na poziomie jarocińskiego hufca ZHP, ale i chorągwi (najpierw kaliskiej, a później wielkopolskiej), rozpoczynając od zastępowego, a na honorowym przewodniczącym Kręgu Seniora i Starszyzny Harcerskiej kończąc. Był honorowym członkiem Polskiego Czerwonego Krzyża. Jeszcze pod koniec listopada ubiegłego roku uczestniczył w spotkaniu z okazji Dni Honorowego Krwiodawstwa i otrzymał medal wydany z okazji 65-lecia krwiodawstwa w Polsce. Przez ponad 30 lat należał do jarocińskiego Chóru Mieszanego im. K.T. Barwickiego. 

Trudno zliczyć wyróżnienia i odznaczenia, jakie Stefan Tobolski otrzymał w całym swoim życiu. Były to, między innymi, Złoty Krzyż ,,Za Zasługi dla ZHP", Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, medal ,,Za Zasługi dla Ziemi Jarocińskiej", Złota Odznaka Związku Nauczycielstwa Polskiego, Kryształowe Serce - nadane przez zarząd główny PCK. W 2017 roku został wyróżniony Nagrodą Burmistrza Jarocina im. gen. Stanisława Taczaka.

Stefan Tobolski miał również mały epizod związany z kinematografią. Wystąpił w filmie dokumentalnym o wojennej okupacji i życiu fotografa. To właśnie druh Stefan, jako 13-letni chłopiec, prawdopodobnie ostatni raz, wykonał zdjęcie księdza kanonika Ignacego Niedźwiedzińskiego, przedwojennego proboszcza parafii św. Marcina, który zmarł w szpitalu więziennym w Bojanowie 31 grudnia 1941 r. Wspólnie z żoną wystąpili również w etiudzie filmowej ,,Świetliki". Jego wspomnienia o księdzu Niedźwiedzińskim zostały zarejestrowane przez Amatorski Klub Filmowy JAR w filmie „Kanonik. Opowieść o wujku księdzu”. 

Pomimo swojego podeszłego wieku, Stefan Tobolski był zawsze bardzo zaangażowany w życie naszego miasta. Miał świetną pamięć. Chętnie dzielił się też wspomnieniami z innymi. Sześć lat temu, już jako 90-latek, czynnie uczestniczył w projekcie Muzeum Regionalnego,,Spacery po dawnym Jarocinie" - oprowadzając po mieście i opowiadając o przedwojennych czasach.

Stefan Tobolski ponad 60 lat przepracował w zawodzie nauczyciela, w tym 21 lat kierował Szkołą Podstawową w Mieszkowie. Przeszedł na emeryturę w 1984 roku. Jak możemy przeczytać w historii placówki, był również organizatorem i dyrektorem Szkoły Przysposobienia Rolniczego. Jako nauczyciel i dyrektor szkoły pracował także społecznie. Był radnym, przewodniczącym Komisji Oświaty i członkiem Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Mieszkowie. Jako radny zainicjował budowę Domu Kultury w Mieszkowie. Modernizacji uległo oświetlenie szkoły. Wymieniono całą sieć energetyczną, oświetlono otoczenie placówki pierwszą w Mieszkowie lampą rtęciową. Nowa linia energetyczna pozwoliła na urządzenie hydroforni. Wywiercono nową studnię, a szkołę skanalizowano. Zamiłowanie do edukacji wspólnie z żoną przekazali swoim trzem synom. Nauczycielkami były także jego synowe. Wnuczka, Iwona Tobolska, jest obecnie dyrektorką Szkoły Podstawowej nr 4 w Jarocinie.

Stefan Tobolski zmarł 31 grudnia 2023 r., w wieku 96 lat. Niemal do samego końca był aktywny. Mimo problemów zdrowotnych i tego, że musiał poruszać się o kulach, chętnie brał udział we wszelkiego rodzaju wydarzeniach - m.in. w jubileuszu ZHP czy wieczorze patriotycznym zorganizowanym przez chór. W drugim dniu świąt Bożego Narodzenia przeszedł jednak udar.

Na wieść o jego śmierci w mediach społecznościowych pojawiły się poruszające wpisy. „Dziś wieczorem odszedł nasz ukochany wychowawca, wzór dla kolejnych harcerskich pokoleń, niewyczerpane źródło inspiracji i opowieści! Druhu Stefanie, jeszcze nie tak dawno razem otwieraliśmy wystawę i świętowaliśmy 110-lecie. Teraz czekamy na spotkanie przy harcerskim ogniu, w inną harcerską noc..." - napisano na fanpage'u hufca ZHP w Jarocinie. W Hufcu wprowadzono na czas jednego miesiąca żałobę.

Wiadomość o śmierci byłego wieloletniego dyrektora z żalem przyjęła również społeczność Szkoły Podstawowej w Mieszkowie. Informację udostępniło także Liceum Ogólnokształcące im. T. Kościuszki w Jarocinie. Stefan Tobolski był absolwentem z 1948 roku. 

Uroczystości pogrzebowe Stefana Tobolskiego odbyły się 5 stycznia 2024 r. na jarocińskim Cmentarzu Parafialnym.

O Peterze Vogelsie można bez wątpienia powiedzieć “Obywatel Świata” - pochodził z Holandii, osiedlił się w Polsce, znał języki - ojczysty flamandzki, polski, angielski, włoski, francuski, niemiecki, posiadał międzynarodowe certyfikaty uprawniające go do nauczania języka angielskiego i potwierdzające jego perfekcyjną znajomość.

Był otwarty, tolerancyjny, przyjaźnie nastawiony do ludzi, nie oceniał nikogo pochopnie i powierzchownie, potrafił słuchać. Peter Vogels  z zawodu był bankowcem, ale do Jarocina zawitał po raz pierwszy jako wolontariusz w ramach partnerstwa pomiędzy naszym miastem a holenderskim Veldhoven. Działał w stowarzyszeniu, które zajmowało się kreowaniem i podtrzymywaniem współpracy pomiędzy społecznościami obu miast - najpierw kulturalnej, z czasem wzbogaconej o pomoc dla ludzi potrzebujących. To właśnie w Jarocinie poznał miłość swego życia - Krystynę, z którą miał córkę i, z którą wychowywał dwójkę jej dzieci. W Jarocinie prowadził prywatną szkołę nauczania języka angielskiego. W naturalny sposób krąg jego znajomych rósł razem z ciągle powiększającą się liczbą uczniów.

Peter Vogels zostanie zapamiętany jako niezwykle aktywny uczestnik organizowanych w Jarocińskim Ośrodku Kultury z inicjatywy ówczesnego dyrektora Bogusława Harendarczyka koncertów “Śpiewających Dinozaurów” - występów dorosłych amatorów przed jarocińską publicznością. Imprezy cieszyły się niezwykła popularnością, a Peter Vogels należał do gwiazd tych koncertów, śpiewając piosenki ciepłym barytonem w nienagannym  języku angielskim. 

Peter Vogels zmarł po ciężkiej chorobie 10 lutego 2024 roku, w wieku 62 lat. Został pochowany na jarocińskim cmentarzu komunalnym.

Przez ponad pół wieku pracowała sekretariacie Liceum Ogólnokształcącego im. T. Kosciuszki w Jarocinie. Z czasem stała się legendą tej szkoły. - To najcenniejsza osoba w liceum, jeśli chodzi o historię szkoły. Jest jak komputer - taka opinia stała się z czasem prawdziwym stwierdzeniem.

Znali ją wszyscy uczniowie, którzy uczęszczali w ostatnim półwieczu do liceum - pamiętają ja jako “Panią Terenię”. Budziła wśród nich respekt, nawet niekiedy strach, ale po latach absolwenci zawsze mogli liczyć na jej dobre słowo i pomoc. Teresa Warczyńska przepracowała w liceum prawie 53 lata. Na emeryturę przeszła z końcem czerwca 2011 roku, ale jeszcze przez rok pracowała w szkole na 1/4 etatu. - To prawda, że była Człowiekiem Instytucją. Niezwykle pracowita, rzetelna, dokładna. Trzymała wszystko w ryzach. Bali się jej zarówno uczniowie, jak i nauczyciele. (...) współtworzyła historię naszego Liceum. Wielki żal - napisała w komentarzu pod informacją Anna Link-Oleksy, emerytowana nauczycielka języka niemieckiego.

Hanka Chodorowska, która przed laty uczyła historii w jarocińskim ogólniaku, podkreśla że pani Terenia była koleżeńska, pracowita, nigdy nie odmówiła pomocy. Z kolei, Dorota Andrzejewska, wicedyrektorka szkoły i prezeska stowarzyszenia absolwentów, mówi: "Pracując w szkole ponad 50 lat, znała wszystkich doskonale. Dokumentacja była zawsze pięknie wypisana. Przy okazji zjazdów można znaleźć wszystko. Była to książnica wiedzy o naszej szkole. Jak ktoś chciał czegoś poszukać, to tylko do pani Tereski. Ale ja się śmiałam, że ona i nakarmiła, jak ktoś kanapki nie przyniósł, i guzik przyszyła. Mimo że czasami kogoś tam ustawiła, to była bardzo pomocna i życzliwa. To była olbrzymia szkoła, niełatwa “do opanowania”. A pani Terenia była sama w sekretariacie. Kiedyś nie było poczty elektronicznej i wszędzie trzeba było wydzwaniać. Ona wiedziała, z kim rozmawiać, kogo dopuścić do dyrektora i jak załatwić. I tak jak napisaliście w informacji, to była rzeczywiście Człowiek Instytucja".

Teresa Warczyńska (z domu Przestacka) przyszła na świat 24 lipca 1941 roku w Cellin, w Niemczech. Po wojnie rodzina mieszkała w województwie zielonogórskim, dlatego szkołę podstawową ukończyła w Górnej Suchej. W 1956 roku wraz z rodzicami i rodzeństwem przeprowadziła się do Jarocina. Rozpoczęła naukę w Technikum Przemysłu Drzewnego w Jarocinie, ale z powodu choroby ojca musiała przerwać edukację i pójść do pracy. Od 8 listopada 1957 została zatrudniona w Spółdzielni Pracy ,,Budowa” w Jarocinie. Do liceum przyszła w połowie września 1959 roku. W międzyczasie ukończyła technikum ekonomiczne. Miała dwójkę dzieci.

Zmarła 16 grudnia 2023 r. w Ostrowie Wlkp., w wieku 82 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w piątek 22 grudnia na jarocińskim cmentarzu parafialnym.

Urodził się 27 lipca 1964 roku. Z wykształcenia był lekarzem weterynarii. Od 2001 roku pracował najpierw w lecznicy przy ul. Poznańskiej w Jarocinie, a później prowadził własny gabinet przy ul. Karwowskiego. Był mężem i ojcem dwójki dzieci. - Był wspaniałym i pracowitym człowiekiem. Nie znam osoby bardziej oddanej i kochającej swoją pracę niż on. Będzie nam go strasznie brakować...- napisała na swoim profilu córka, Joanna Wróbel. W opiniach, które można było przeczytać w internecie przeważają te, że był on fachowcem z bardzo dobrym podejściem do zwierząt.

Pogrzeb Romualda Wróbla odbył się 25 listopada 2023 r.

Działaczka społeczna, znana przede wszystkim z wieloletniej pracy na rzecz Chóru Mieszanego im. Kazimierza Tomasza Barwickiego, w którym śpiewała przez blisko 70 lat. Przez 30 lat była aktywnym prezesem chóru i to właśnie w czasie jej “rządów” zespół osiągnął niebywałe sukcesy i wpisał się na zawsze na mapę kulturalną Wielkopolski. Dzięki jej zaangażowaniu i energii, którą potrafiła zarazić wiele osób Chór Mieszany im. K. T. Barwickiego obchodził w spektakularny sposób swoje jubileusze, zespół otrzymał sztandar, a na kościele św. Marcina w Jarocinie umieszczono tablicę poświęconą jego założycielowi i patronowi. Do historii przejdą niesamowite koncerty, w tym występ na jarocińskim festiwalu rockowym w koncercie “Powracająca Fala”, czy też monumentalne "Requiem" Mozarta, które zarejestrowano na płycie.

Razem z mężem Januszem, który zmarł dwa lata temu, tworzyli wyjątkową parę, zarówno w sferze prywatnej, jak i na gruncie chóralnym. Oboje byli bardzo zaangażowani w rozwijanie działalności "Barwickiego". Prowadzili otwarty dom, w którym każdy był mile widziany i dobrze ugoszczony. Pani Emilia dbała też szczególnie o to, aby nowe osoby, które dołączały do zespołu, nie czuły się wyobcowane. Potrafiła rozwiązać niejeden problem wynikający z różnych charakterów śpiewaków. Na gruncie prywatnym państwo Zdrojowi pomogli wielu chórzystom w momentach, gdy przechodzili w swoim życiu trudności. Przy tym byli ludźmi niesamowicie skromnymi.

Pani Emilia uwielbiała dzielić się z innymi swoimi wspomnieniami. I to nie tylko tymi dotyczącymi chóru, ale również przeżyć wojennych. Wystąpiła w filmie dokumentalnym "Podróż do miejsc nakazanych", poświęconym wypędzonym przez Niemców obywatelom Jarocina, których przesiedlono do Opoczna w 1939 roku. Zdrojowa miała wówczas 3 lata. Wracała do tych wydarzeń, między innymi, w rocznicowych wspomnieniach i podczas odsłonięcia pamiątkowej tablicy w Jarocinie, opowiadając o czasach wojny młodzieży. Dobrze pamiętała okres okupacji, znała też tamte wydarzenia ze wspomnień osób najbliższych oraz innych wywiezionych rodzin. Przyznawała, że jest bardzo wdzięczna mieszkańcom Opoczna za to, że im pomogli w 1939 roku. W ostatnich latach była zaangażowana w działalność Jarocińsko-Opoczyńskiego Stowarzyszenia "Wspólna Pamięć". Jego celem jest nie tylko ocalenie pamięci o wspólnej, wojennej historii i jej kultywowanie, ale również podejmowanie działań i przedsięwzięć służących integracji mieszkańców Jarocina oraz Opoczna, które obecnie są miastami partnerskimi.

Emilia Zdrojowa działała również aktywnie w Stowarzyszeniu absolwentów Liceum Ogólnokształcącego w Jarocinie i Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Była osobą niezwykle lubianą i poważaną w Jarocinie. Mimo że chorowała już od dawna i nie mogła uczestniczyć aktywnie w życiu chóru, to sprawami "Barwickiego" interesowała się cały czas, do samego końca. Prosiła obecną prezeskę Halinę Florczyk o szczegółowe relacje z każdego występu czy wyjazdu."Pani Emilio, będzie nam Pani brakowało. Rodzinie i Przyjaciołom składamy wyrazy współczucia" - napisano na oficjalnym profilu miasta w mediach społecznościowych. 

Odeszła 15 maja 2024 roku.

Przez 24 lata, od 1983 do 2007 roku - w którym przeszedł na emeryturę, Powiatowy Inspektor Sanitarny w Jarocinie.

Ze stacją Sanitarno-Epidemiologiczną w Jarocinie był związany zawodowo przez 35 lat, od roku 1972. Swoją karierę zawodową zaczął jednak dziesięć lat wcześniej jako laborant analityczny w jarocińskiej przychodni obwodowej. Jego hobby była filatelistyka, należał do Polskiego Związku Filatelistów i miał imponujący zbiór znaczków pocztowych. Był też miłośnikiem gry w brydża.

Zmarł 2 marca 2024 roku. Został pochowany cztery dni później na jarocińskim cmentarzu komunalnym.

Informacja o jej nagłej i niespodziewanej śmierci wywołała wielki szok i smutek. Halina Zwierzycka pracowała jako nauczycielka, inicjatorka i uczestniczka wielu działań o charakterze społecznym, szczególnie w obszarze kultury.

Była absolwentką jarocińskiego Liceum Ogólnokształcącego z roku 1977. Po ukończeniu studiów w Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu podjęła pracę nauczycielki w Szkole Podstawowej w Magnuszewicach. -  Na początku w Magnuszewicach mówiła, że przyszła tu tylko na rok, a została do emerytury. Przepracowała ponad 30 lat. Zawsze była uśmiechnięta. Miała niesamowite pomysły i energię. Była niezwykle aktywna - wspomina zmarłą Beata Siudzińska, obecnie dyrektorka Przedszkola Publicznego w Kotlinie.

Nawet po przejściu na emeryturę nie zerwała kontaktu z zawodem, uczyła biologii w szkole w Woli Książęcej. Jedną z wielu pasji Haliny Zwierzyckiej stanowiła joga. - Powiedzieć, że była wspaniałą kobietą, to jak nic nie powiedzieć… Zawsze pogodna, uśmiechnięta,. szczera, z poczuciem humoru, onieśmielała młodych joginów swoją świetną kondycją. W sercu, w głowie zachowała młodość i dziecięca radość. Czerpałyśmy z jej mądrości, doświadczenia i dobroci, grzałyśmy się w jej cieple… - mówią Dorota Dziekańska i Katarzyna Szymańska prowadzące Studio Jogi “Samsara” w Jarocinie.

Halina Zwierzycka była zaangażowana w wiele inicjatyw podejmowanych przez redakcję “Gazety Jarocińskiej” i Fundację “Ogród Marzeń”. Pomagała w tworzeniu pomnika Glana, a później aktywnie koordynowała różnorodne projekty ubierania go z okazji świąt państwowych czy różnych ważnych wydarzeń. Współtworzyła też niezwykłą wystawę  “Jarociniacy - Galeria Wspomnień".

Zmarłą wspomina Lidia Kalinowska, jej przyjaciółka: - Halinka - kobieta nieszablonowa, ciekawa świata i ludzi, rzucająca się z radością i pasją w wir życia, uśmiechnięta, ciepła, wrażliwa, zarażająca energią, optymizmem i nadzieją, reagująca w trudnych dla mnie momentach prostym - bez moralizowania, często pełnym humoru, a czasem dosadnym przekazem - “w punkt”. O Halince nie da się opowiedzieć, bo to osoba PIĘKNA.

Halina Zwierzycka zmarła nagle 18 września w Pleszewie, została pochowana 26 września na Cmentarzu Komunalnym w Jarocinie. Miała 66 lat.

Działacz społeczny, radny Rady Gminy Kotlin, wieloletni sołtys Twardowa.

Marian Żurek urodził się 5 grudnia 1939 roku w Twardowie. Był jednym z najdłużej sprawujących funkcję sołtysa w gminie Kotlin. Włodarzem Twardowa był w latach 1971-2012.

W latach 1994-2002 sprawował mandat radnego Gminy Kotlin. Był bardzo oddany lokalnym sprawom i problemom. Cieszył się dużym zaufaniem mieszkańców Twardowa. - Zawsze doskonale przygotowany do spotkań z radą sołecką, punktualny, dążący do załatwienia spraw ważnych dla sołectwa - wspomina zmarłego Dominika Kwiecińska, była sołtys Twardowa, wiceprzewodnicząca Rady Gminy Kotlin. 

Marian Żurek przez 25 lat zabiegał o budowę drogi powiatowej wiodącej z Twardowa w kierunku Kurcewa. Starał się też o przebudowę trasy z Jarocina przez las w kierunku Słupi, którą uważał za bardzo potrzebną lokalnej społeczności. Dbał o dobre relacje z mieszkańcami, inicjował spotkania z okazji Dnia Kobiet, Dnia Dziecka, dożynek, spotkania opłatkowe. Przywiązywał dużą wagę do tradycji, wartości religijnych. 

Z Marianem Żurkiem przez kilka dekad współpracował Walenty Kwaśniewski, były wójt gminy Kotlin zapamiętał ich pierwsze spotkanie. - W 1970 roku przyszedłem do Kotlina na stanowisko agronoma i wtedy spotkałem się z Marianem. Jeszcze nie był sołtysem. To był bardzo aktywny człowiek, zaangażowany w sprawy wsi, ale szerzej patrzył na ten świat, a nie tylko przez pryzmat Twardowa. Marian był przyzwoitym człowiekiem. Dbał o sprawy wsi, gminy. Był odważny. Niezależnie od tego, kto go słuchał, wstawał i mówił prawdę - podkreśla były wójt Kotlina. 

Marian Żurek był również członkiem OSP Twardów. W roku 2016 został uhonorowany tytułem „Zasłużony dla Gminy Kotlin".

Zmarł 21 października 2023 roku w Jarocinie, a jego pogrzeb odbył się cztery dni później w Twardowie.