Przylatuje do naszego kraju pod koniec marca. Samce natychmiast przystępują do wyboru odpowiedniego terytorium i zaczynają donośnie i wytrwale śpiewać. W ten sposób zwracają na siebie uwagę samic i oznaczają wybrane terytorium. Do końca okresu lęgowego przepędzają z niego inne osobniki swojego gatunku. Nic w tym dziwnego, zięba prawdopodobnie jest najliczniejszym ptakiem lęgowym w Polsce, a jej gniazda występują w terenie nawet co 50 m od siebie.
Budową gniazda i wysiadywaniem jaj zajmuje się samica. W tym czasie partner przynosi jej pokarm, broni przed innymi samcami i ostrzega przed zagrożeniami ze strony drapieżników. Gniazdo zięby ma kształt ściętej kuli i jest ulokowane w rozwidleniu gałęzi lub wciśnięte pomiędzy gałęzią a pniem drzewa. Nie jest do nich przymocowane. Mchy i delikatne łodyżki traw, z których jest utkana okrągła miseczka gniazda nie są przeplatane, lecz spojone zebraną w pobliżu pajęczyną. Ściana zewnętrzna gniazda jest doskonale zamaskowana przylepionymi porostami, płatkami kory rosnących w pobliżu drzew, kokonami owadów.
Jaja zięby mają niebieskawą lub żółtawą skorupkę pokrytą brązowymi plamkami. Po 12 - 13 dniach wysiadywania wylęgają się pisklęta, które przebywają w gnieździe przez 14 - 15 dni. Później przesiadują na gałęzi w pobliżu gniazda. W tym czasie ich rodzice pracowicie zbierają owady, gąsienice, pajęczaki i umieszczają je w szeroko otwartych, intensywnie czerwonych wewnątrz dziobach głodnej dziatwy. Po dalszych dwóch tygodniach młode są gotowe do samodzielnych lotów i poszukiwania pokarmu. Zazwyczaj żerują na ziemi - zbierając nasiona chwastów, drzew, krzewów, owoce jagodowe.
Młode zięby już po kilku dniach od opuszczenia gniazda zaczynają uczyć się śpiewu od swojego ojca. Najpierw z uwagą słuchają melodii, a potem coraz sprawniej ją powtarzają. Śpiew zięby uważany jest za jeden z najpiękniejszych ptasich pieśni, jakie możemy usłyszeć. Śpiewy osobników pochodzących z różnych regionów geograficznych różnią się od siebie. Profesor Jan Sokołowski był zdania, że charakter pieśni zięby dobrze oddają słowa: "czekaj, czekaj, coś zrobiła, a widzisz". Samiec jest niezwykle wytrwały w śpiewie. Potrafi odzywać się nawet dwa tysiące razy w ciągu doby.
Chęć posiadania ładnie ubarwionego, a przy tym pięknie śpiewającego ptaka była kiedyś powodem ich wyłapywania i hodowania. Ten zwyczaj był szczególnie popularny na terenach dzisiejszych Niemiec i Belgii. Schwytane ptaki były przygotowywane do konkursów śpiewu. W czasie współzawodnictwa zwyciężały samce, które w ciągu godziny popisały się największą liczbą zaśpiewanych melodii. Słuchacze zawierali z tej okazji zakłady. Zwycięskie ptaki osiągały bardzo wysokie ceny.
We wrześniu lub październiku zięby odlatują na tereny zachodniej Europy lub nad Morze Śródziemne. Przed odlotem gromadzą się w dużych stadach na polach i skrajach lasów. Często widać je wtedy w towarzystwie ptaków innych gatunków, jak szczygły, sikory czy makolągwy. Coraz więcej z nich decyduje się na pozostanie przez okres zimowy w swoim lęgowisku.
Czytaj więcej artykułów w serwisie WIEŚCI Z LASU.
Komentarze (0)