Jarocińska Lista Nieobecnych 2026. Tych osób nie ma już z nami [ZDJĘCIA]

Ks. Stanisław Tomalik był wieloletnim proboszczem parafii  pw. Świętej Trójcy w Nowym Mieście nad Wartą. Informację o jego śmierci podała parafia w mediach społecznościowych dzień po Wszystkich Świętych w 2025 roku. 

- Z głębokim smutkiem i żalem zawiadamiamy, że dziś rano, 2 listopada, do Domu Ojca odszedł Ksiądz Kanonik Stanisław Tomalik - przekazali przedstawiciele wspólnoty. 

Duchowny pochodził z Kępna. Święcenia kapłańskie przyjął w 1974 roku z rąk arcybiskupa Antoniego Baraniaka. W czasie swojej ponad pięćdziesięcioletniej posługi pracował w wielu parafiach Archidiecezji Poznańskiej, m.in. w Trzcinicy, Golinie Wielkiej, Czarnkowie i Śremie. 

Od 2009 roku był proboszczem w Nowym Mieście nad Wartą, gdzie dał się poznać jako oddany duszpasterz i człowiek głębokiej wiary, aktywnie uczestniczący w życiu lokalnej wspólnoty. W 2000 roku otrzymał godność kanonika honorowego kapituły kolegiackiej w Poznaniu.

Pogrzeb odbył się 5 listopada. Duchowny spoczął na cmentarzu parafialnym w Nowym Mieście. W ostatniej drodze zmarłemu księdzu towarzyszyły tłumy mieszkańców, rodzina, delegacje organizacji mundurowych, społecznych, strażacy, samorządowcy i duchowni. Kondukt pogrzebowy ruszył z kościoła parafialnego, który przez wiele lat pełnił posługę zmarły. Mszę żałobną odprawił biskup pomocniczy diecezji poznańskiej Grzegorz Balcerek.

Lech Szymczak z Jarocina był radnym rady miejskiej przez dwie kadencje. Zmarł w wieku 93 lat. W nekrologu opublikowanym przez jarociński magistrat napisano między innymi:Odszedł od nas Lech Szymczak, radny dwóch kadencji, człowiek głęboko zaangażowany w sprawy społeczne, oddany mieszkańcom i lokalnej wspólnocie. Jego praca na rzecz naszej gminy była wyrazem odpowiedzialności, troski o dobro wspólne oraz dążenia do lepszej przyszłości dla kolejnych pokoleń.Szymczak był radnym Rady Miejskiej w Jarocinie dwóch kadencji samorządu: drugiej w latach 1994 - 1998 i trzeciej w latach 1998 - 2002. Był związany z lewicą, startował z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W trakcie pracy w samorządzie kierował między innymi Komisją Promowania, Działalności Gospodarczej i Przeciwdziałania Bezrobociu. I właśnie w kwestiach dotyczących lokalnego rynku pracy i zatrudnienia zabierał nierzadko głos w trakcie posiedzeń ówczesnej rady. Był również członkiem Komisji Rewizyjnej RM. Spoczął na cmentarzu parafialnym w Jarocinie. Pogrzeb odbył się 5 listopada.

Antoni Rybicki, to postać, którą na przestrzeni lat lat kibice i piłkarze Jaroty Jarocin mogli zobaczyć na stadionie w roli noszowego. O śmierci swojego współpracownika poinformował klub. Zmarł w sobotę, 15 listopada. 

Pomimo tego, że Antoni Rybicki był osobą głuchoniemą, zawsze wspierał Jarotę. Nieustannie kibicował klubowi mimo swojej niepełnosprawności. Po meczach przybijał piątki zawodnikom oraz kibicom.

Był noszowym, a więc osobą, której zadaniem było znoszenie kontuzjowanych piłkarzy z boiska. Swoją funkcję pełnił na wszystkich poziomach rozgrywkowych od II do V ligi. Ostatni raz w tej roli pojawił się w sezonie 2024/25. Pod informacją o jego śmierci pojawiło się wiele reakcji oraz komentarzy.

- Dobry wspaniały człowiek. Zawsze z uśmiechem na twarzy. Mega pozytywny. - pisano.

Miał 78 lat. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Jarocinie. 

24 listopada 2025 r. zmarł Roman Madej, emerytowany nauczyciel geografii, znakomity pedagog i wychowawca wielu roczników tej szkoły. Uczniowie i współpracownicy mówili o nim, że był “mistrzem w swoim fachu.” Miał 82 lata. Dla wielu pokoleń licealistów był nie tylko “panem od geografii”, ale też organizatorem licznych wyjazdów turystycznych. 

Z głębokim smutkiem i żalem zawiadamiamy, że 24 listopada 2025 r. zmarł nasz emerytowany nauczyciel geografii, znakomity pedagog i wychowawca wielu roczników, pan Roman Madej. Pracował w naszym liceum w latach 1987 - 2003. Zarażał swoją pasją do geografii i wyjazdów turystycznych. Wyruszył w swoją ostatnią podróż… - żegnało emerytowanego nauczyciela jarocińskie Liceum Ogólnokształcące. 

Jako wychowawca zawsze mocno interesował się swoimi uczniami. - "Pamiętam Pana Profesora jako spokojnego, cierpliwego i życzliwego pedagoga", "Wspaniały człowiek i bardzo dobry pedagog.  Pozostanie w mojej pamięci" - wspominali  jego dawni uczniowie.

Ceremonia pogrzebowa odbyła się 29 listopada. Nauczyciel spoczął na cmentarzu komunalnym w Jarocinie. 

Emerytowana, wieloletnia nauczycielka Liceum Ogólnokształcącego w Jarocinie. Dożyła 100 lat.  

W jarocińskim liceum uczyła w latach 1957 - 1981. Za długoletnią pracę w Szkolnym Kole Krajoznawczo - Turystycznym otrzymała Srebrną Odznakę „Zasłużony w pracy PTTK wśród młodzieży.” Odznaczona została również Złotym Krzyżem za 20-letnią pracę pedagogiczną.

- Wspaniała Pani Profesor! Moja ulubiona w liceum. Przy niej polubiłam turystykę. I tak jest do dziś. Spoczywaj w pokoju! - pisała pod informacją o odejściu pedagog Danuta. 

- Wspaniała Nauczycielka. Uczyła mnie w latach 1963 - 1967. Wymagająca. Uczyła języka polskiego, ale również mówiła o sprawach społecznych, o architekturze („Tysiąc tajemnic architektury w Polsce”) - wycieczka do „Sacro Montana” pod Gostyniem, organizowała między innymi rajdy do Śmiełowa. Wiele wspomnień. - napisał Andrzej. 

Podkreślano, że była wymagająca, ale jednocześnie przekazywała mnóstwo wiedzy. 

- Profesor Eugenii Małuszek jedni się bali, inni ją uwielbiali, ale wszyscy mieliśmy przed nią respekt. Gdy mieliśmy zły dzień nazywaliśmy ją „Małuchą” a gdy okoliczności były bardziej łaskawe - „Małuszką” - napisała we wspomnieniowym felietonie Anna Malinowski, była uczennica. 

Zmarła 2 grudnia, Środzie Wlkp. w wieku 100 lat. Spoczęła na cmentarzu komunalnym w Środzie Wielkopolskiej.

Pochodzący z Jarocina naukowiec nazywany był ojcem gdańskiej skandynawistyki. Z urodzenia Wielkopolanin, obywatel Jarocina, ukończył polonistykę na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Niemal całe dorosłe życie związał z Gdańskiem. Był promotorem licznych karier naukowych, człowiekiem "Solidarności" w czasach PRL, patriotą z sercem otwartym na świat.

Jako 13-latek pracował przymusowo w gospodarstwie rolnym niemieckich gospodarzy pod Jarocinem. Lata powojenne to przede wszystkim matura w Jarocinie, studia na polonistyce w Poznaniu. Tam Zenon Ciesielski poznał swoją późniejszą żonę, Teresę Marecką. 

Do Gdańska przeprowadzili się w 1956 roku. Zenon jako polonista otrzymał pracę w Bibliotece Głównej PG. W 1967 roku doktoryzował się na UAM w Poznaniu. W roku 1970 WSP stała się jedną z uczelni, na bazie których powstał Uniwersytet Gdański. Zorganizował Zakład Języków i Kultury Krajów Skandynawskich na Wydziale Humanistycznym UG, którego był kierownikiem do 1981 r. - kiedy to został odwołany - jako człowiek “Solidarności”. Po stanie wojennym - w roku 1983 stanął na czele Katedry Skandynawistyki UG, którą kierował do roku 1990. 

Habilitował się w roku 1984, od 1990 był profesorem tytularnym, a od 1993 - profesorem zwyczajnym. Od 2005 roku pracował w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie.

Był autorem setek publikacji naukowych. W 1988 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa uniwersytetu w Umea w Szwecji. Został odznaczony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski , Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzyżem Rycerskim Orderu Gwiazdy Polarnej, nadanym przez Króla Szwecji Karola XVI Gustawa, a w 2018 Pomorską Nagrodą Literacką za całokształt twórczości.

Został zapamiętany jako dobry człowiek, patriota z sercem otwartym na świat. Wiele osób zawdzięcza prof. Zenonowi Ciesielskiemu patronat i wsparcie w karierze naukowej. Dochował się piątki dzieci.

Zmarł w październiku 2025 roku, cztery dni przed 94. urodzinami. Został pochowany w Gdańsku. 

Marian Sikorski miał 93 lata, zmarł 3 stycznia. Był przewodniczącym Rady Miejskiej w Jarocinie i społecznikiem, poświęcił się też idei harcerstwa. Zawodowo związany z Cukrownią Witaszyce. 

Jego życie ściśle związane było z harcerstwem. A wszystko rozpoczęło się w 1946 roku w Pleszewie. W dorosłym życiu nadal pozostał wierny harcerskim ideałom, przewodniczył przez lata Ruchowi Przyjaciół Harcerstwa (do 2018 roku). W 2020 roku złożył „Zobowiązanie instruktorskie”. Wcześniej za swoją działalność otrzymał Złotą Odznakę Honorową Ruchu Przyjaciół Harcerstwa. Do ostatnich chwil aktywnie działał w Kręgu Starszyzny Harcerskiej i Seniorów „Zodiak” Hufca ZHP Jarocin.

W maju 2024 r., w wieku 91 lat, Marian Sikorski uczestniczył w Zlocie Wielkopolskich Kręgów Starszyzny harcerskiej i Seniorów, który odbył się w Jaraczewie. 

- Harcerstwo jest cały czas dla mnie ważne, dlatego bardzo chciałem tu być. Na razie daję radę. Nie trzeba się poddawać - mówił w rozmowie z Gazetą. 

- Był postacią dużego formatu, dla mnie niedoścignioną. Na wigilii instruktorskiej Druh Sikorski siedział obok mnie. Umawialiśmy się na spotkanie w lutym w Skarbczyku... Dziękuję za wzór, poświęcony czas i serce dla Harcerzy. Czuwaj! - napisała na profilu Ruchu Przyjaciół Harcerstwa przy Hufcu ZHP Jarocin im. Lotnictwa Polskiego jego obecna przewodnicząca Elżbieta Borowińska.

Życie Mariana Sikorskiego wypełnione było również działalnością społeczną i samorzadową. Znana była jego aktywność między innymi w Stowarzyszeniu na Rzecz Witaszyc, którego był założycielem.  Był też radnym Rady Miejskiej w Jarocinie i jej przewodniczącym przez dwie kadencje: 1994-1998 oraz 1998-2022. Współpracował wówczas z dwoma burmistrzami: Pawłem Jachowskim i Marianem Michalakiem.  

- Był człowiekiem otwartym na ludzi, na ich sprawy. Nie był na pewno człowiekiem gabinetowym - wspominał Paweł Jachowski. - W tej nowej zmianie społecznej i gospodarczej, która się wtedy dokonała, czuł dla siebie miejsce właśnie dzięki tej swojej otwartości i entuzjazmowi. Starał się być wszędzie obecny i bardzo obiektywnie kierował pracą rady miejskiej nie wprowadzając specjalnych podziałów. To było coś zupełnie innego, niż to, co dzisiaj się dzieje w polityce. Wydaje mi się, że czuł odpowiedzialność za przyszłość naszego społeczeństwa jako ogółu, a nie poszczególnych grup czy jednostek.     

Podobnie, jako człowieka zaangażowanego i otwartego na zmiany - wspominał zmarłego były burmistrz Jarocina Marian Michalak. - Często dyskutowaliśmy w szerszym gronie i to nie były łatwe dyskusje, ale Marian, nigdy nie unikał takich rozmów, jeśli prowadziły do rozwiązania problemu. Zawsze cieszyły go skuteczne działania i decyzje - stwierdza. 

Były przewodniczący wiele rozwiązań dla Jarocina czerpał z doświadczeń miast partnerskich. Marian Michalak miał kontakt z Marianem Sikorskim do końca. 

- Często wsiadaliśmy w samochód i objeżdżaliśmy różne punkty miasta, żeby zobaczyć jak wszystko się zmienia. Muszę przyznać, że bardzo go cieszyły te zmiany - wspomina Michalak. 

Marian Sikorski spoczął 7 stycznia na cmentarzu parafialnym w Witaszycach.

Długoletni nauczyciel klasy skrzypiec i altówki w Państwowej Szkole Muzycznej I-go stopnia w Jarocinie.  - Żegnamy wybitnego muzyka, pedagoga i artystę, którego życie było nieprzerwanie związane ze służbą sztuce i ludziom - napisali przedstawiciele szkoły pod informacją o śmierci nauczyciela. 

Tofik Alidżanow pochodził z Baku. Przez ponad pół wieku pracy artystycznej i pedagogicznej “budował mosty między kulturami, pokoleniami i wrażliwością”. Był altowiolistą Narodowej Orkiestry Symfonicznej Teatru Opery, a następnie dołączył do Orkiestry Filharmonii Kaliskiej, z którą związał się na blisko 30 lat. 

Uczestniczył we wszystkich jej najważniejszych projektach, koncertach i tournée w kraju oraz za granicą. Brał udział w powstaniu albumu „Night in Calisia”. Wydawnictwo to, zrealizowane przez Filharmonię Kaliską wraz z Trio Włodka Pawlika i Randym Breckerem, zdobyło nagrodę Grammy w kategorii najlepszego albumu dużego zespołu jazzowego.

Nauczał w szkołach muzycznych w Baku, Petersburgu, Mińsku oraz w Polsce - m.in. Jarocinie i Kaliszu. W 2019 roku został odznaczony przez prezydenta Złotym Medalem za Długoletnią Służbę. 

- Z pasją i oddaniem kształcił młode pokolenia muzyków, wprowadzając swoich uczniów na sceny filharmonii i otwierając im drogę do dalszych sukcesów artystycznych. Dla wielu z nich stał się mistrzem, mentorem i wzorem postawy artystycznej. Pozostanie w pamięci jako człowiek skromny, zdyscyplinowany i życzliwy, który swoją pracą i osobowością ubogacał życie kulturalne miasta oraz inspirował innych do odkrywania piękna muzyki - napisała we wspomnieniu Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia w Jarocinie.

Muzyka pochowano 10 stycznia na cmentarzu komunalnym w Kaliszu.

Jerzy Sobczak zmarł 9 lutego w wieku 78 lat zmarł. Był wieloletnim członkiem, a także prezesem ochotniczej straży pożarnej w Klęce.

Informację o śmierci Jerzego Sobczaka przekazała na swojej stronie na facebooku OSP Klęka.

- Z głębokim smutkiem informujemy, że w dniu 9.02.2026 zmarł nasz wieloletni członek OSP Klęka, który w latach 1974-1980 pełnił funkcję Prezesa OSP. Jerzy Sobczak był inicjatorem i organizatorem uroczystości strażackich oraz wielu wydarzeń środowiskowych - podkreślono we wpisie OSP Klęka. 

Strażak został odznaczony brązowym, srebrnym i złotym medalem za Zasługi dla Pożarnictwa. - Dla mnie śp. Jerzy Sobczak pozostanie symbolem oddania, odpowiedzialności i prawdziwego ducha służby - mówił Damian Janiszewski, prezes OSP Klęka.  

Pogrzeb Jerzego Sobczaka odbył się 11 lutego 2026 roku w Nowym Mieście nad Wartą. 

O. Benigny zmarł w niedzielę 22 lutego w Jarocinie. Urodził się 1 kwietnia 1938 roku w Szamotułach. Do Zakonu Braci Mniejszych - Franciszkanów - Prowincji Wniebowzięcia NMP w Katowicach wstąpił w roku 1956. Śluby wieczyste złożył 15 października 1960 roku, a po ukończonych studiach filozoficzno - teologicznych przyjął święcenia kapłańskie w 1963 roku.

- Rok po święceniach został skierowany na studia specjalistyczne do Lublina i do Warszawy uwieńczone stopniem licencjata z teologii - specjalność:  liturgika. Był wychowawcą kleryków w Opolu i w Katowicach - Panewnikach. Tam w latach 1974-1977 pełnił funkcję gwardiana, a następnie przez trzy lata wikarego domu. W Opolu, z kolei, był gwardianem w latach 1980-1989. Stąd skierowano go do Poznania w roli  wikarego domu - czytamy we wspomnieniu opublikowanym na stronie zyciezakonne.pl. W 1991 roku wstąpił do nowo powstałej piątej prowincji zakonnej w Polsce św. Franciszka z Asyżu, 

Powierzono mu wówczas zadanie Sekretarza prowincjalnego, którą pełnił do 2009 roku. Był też m.in. wizytatorem generalnym Prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP w Polsce i zależnej wówczas od niej Kustodii św. Michała Archanioła na Ukrainie. Z mandatu Ministra prowincjalnego był też Wizytatorem Ubogich Sióstr św. Klary w Kaliszu.

Jak wspominają duchowni, mimo przeróżnych obowiązków zakonnych, chętnie włączał się w posługę duszpasterską  zarówno w kościele klasztornym jak i w licznych parafiach Archidiecezji Poznańskiej. Wśród wielu funkcji był też spowiednikiem sióstr zakonnych, alumnów, a także kapłanów pracujących w Centralnych Instytucjach Archidiecezji Poznańskiej.

Ostatnie miesiące swego życia spędził w infirmerii prowincjalnej w Jarocinie. Pod postem o śmierci brata pojawiło się mnóstwo wpisów wiernych. 

- Cieszę się, że spotkałam Ciebie na swojej drodze życiowej. Człowieka o wielkim sercu dobroci, otwartości na drugiego człowieka. Pozostaniesz w mojej pamięci i w modlitwie. Spotkania i rozmowy w klasztorze przy Placu Bernardyńskim w Poznaniu pozostaną w głębokiej pamięci (...). Ojcze, byłeś Aniołem na ziemi i takim też pozostaniesz w drodze do wieczności. Odpoczywaj w pokoju - napisała Dorota.

Duchownego pochowano na cmentarzu we Wronkach. 

Ksiądz kanonik Kazimierz Domagała, przed blisko 40 lat proboszcz parafii św. Walentego w Radlinie. Uważał, że Bóg podarował mu 17 lat życia. W 1990 roku przeszedł dwie poważne operacje wątroby. Stwierdzono u niego zmiany nowotworowe. Lekarze dawali mu najwyżej pół roku życia. - Ja uważam, że to ludzie mi wymodlili to zdrowie - mówił z przekonaniem w wywiadzie z okazji 50-lecia święceń.

Urodził się w 1932 roku w małej wiosce Krosno pod Poznaniem. Przyszły kapłan był ministrantem w kościele w Mosinie. Myśl o powołaniu zrodziła się pod koniec nauki w szkole podstawowej, po przyjęciu sakramentu bierzmowania. Dzieciństwo przypadło na bardzo burzliwy okres.

- Chodziłem do szkoły tylko dwa tygodnie. W czasie okupacji uczyli nas nauczyciele niemieccy. Mieliśmy umieć tylko czytać, pisać i liczyć. Pamiętam, że wiosną brali nas do lasu i sadziliśmy drzewka. Mieliśmy przerwy w nauce, bo jak wojsko niemieckie przyszło z frontu, to nocowali w szkołach. Po wojnie kończyłem szkołę w przyśpieszonym tempie - po pół roku na jedną klasę - wspominał kapłan.

Później kontynuował naukę w liceum w Poznaniu, a po maturze w 1951 roku wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie otrzymał 30 maja 1957 roku z rąk księdza biskupa Franciszka Jedwabskiego w poznańskiej katedrze. Po święceniach został skierowany na zastępstwo do Sarnowa, koło Rawicza. Pracę jako wikariusz rozpoczął w Jankowie Zaleśnym (k. Ostrowa Wlkp.). Po trzech latach wrócił do Rawicza. Później został przeniesiony do parafii św. Stanisława Kostki na Winiarach w Poznaniu. W 1970 roku został proboszczem w Radlinie. W 2007 roku, w styczniu, ksiądz Kazimierz Domagała skończył 75 lat. Posługę w Radlinie pełnił do 2008 roku. Tu obchodził 50-lecie kapłaństwa. 

Uczestnik i organizator wielu pielgrzymek. Za czasów posługi w Radlinie księdza kanonika wykonane zostały gruntowne remonty kościoła, plebanii i budynku tzw. organistówki.

Duchowny spoczął na cmentarzu parafialnym w Radlinie.

Była jedną z najdłużej żyjących mieszkanek gminy Nowe Miasto. W marcu 2025 roku obchodziła setne urodziny. Z tej okazji odwiedziły ją między innymi władze gminy, a także mieszkańcy, sąsiedzi, nowomiejscy harcerze i zuchy oraz strażacy OSP Nowe Miasto nad Wartą. Oprócz życzeń od wójta Wiesława Schreibera, pani Leonarda otrzymała list od premiera RP. Stulatka była bardzo pogodną osobą. Jej najbliżsi zdradzili, że jeszcze parę lat wcześniej, co tydzień w każdy wtorek spotykała się ze swoimi koleżankami i sąsiadkami przy kawie i słodkim, co dodawało jej energii i chroniło przed chorobami. Zawodowo zajmowała się m.in. krawiectwem. Pracowała również jako bufetowa w restauracji gminnej spółdzielni w Nowym Mieście nad Wartą oraz jako ekspedientka w sklepach w Klęce i Nowym Mieście. Zmarła przed 101 urodzinami. 

Lidia Makowska nauczała plastyki i techniki oraz była wychowawczynią świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 2 w Jarocinie. 

- Z pasją, cierpliwością i ogromnym sercem kształtowała wrażliwość artystyczną dzieci i młodzieży. Dla wielu uczniów była nie tylko nauczycielem, ale także życzliwym przewodnikiem i opiekunem. Jej dobroć, uśmiech oraz zaangażowanie na zawsze pozostaną w naszej pamięci - napisała we wpisie pożegnalnym w mediach społecznościowych szkoła, z którą była związana. Równie ciepło wspominali ją jej byli uczniowie i wychowankowie.

W Szkole Podstawowej nr 2 w Jarocinie pracowała przez trzydzieści lat od 1986 do 2016 roku.  Zmarła 3 marca 2026 roku. Została pochowana na cmentarzu w Jarocinie. Miała 68 lat

Znany w lokalnej społeczności był jako “Człowiek orkiestra”. Przez wiele lat pracował w jarocińskim zakładzie Jaroma. Tam zaangażował się w działalność kabaretu „Czerwony Parasol”. Był odpowiedzialny za stronę techniczną bardzo wielu wydarzeń muzycznych w Jarocinie, Wielkopolsce i Polsce. 

- Otaczając się min. takimi ludźmi jak Sławek mogłem rozwijać skrzydła Wielkopolskich Rytmów Młodych wzbogacając festiwal o nowe formy np. Ogólnopolski Przegląd Prezenterów Dyskotek czy warsztaty muzyczne dla uczestników Wielkopolskich Rytmów Młodych prowadzone przez gwiazdy polskiej muzyki - wspominał swojego przyjaciela Lech Krychowski

W późniejszych latach związany był z Jarotą Jarocin. Na meczach był spikerem, ale przede wszystkim jej oddanym fanem. W ostatnich latach życia był bardzo mocno zaangażowany politycznie, wspierał Koalicję Obywatelską, uczestniczył w publicznych zgromadzeniach środowiska.

Zmarł w nocy z 11 na 12 marca 2026 roku. Miał 73 lata.

Małgorzata Formanowicz była absolwentką Szkoły Podstawowej nr 4 i Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Jarocinie. Następnie studiowała w Studium Pedagogicznym Instytutu Kształcenia Nauczycieli im. Władysława Spasowskiego w Kaliszu. Następnie kształciła się na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie studiowała pedagogikę w zakresie nauczania początkowego. Miała także tytuł oligofrenopedagoga.

Po ukończeniu pierwszych studiów podjęła pracę w Jarocinie. Wróciła do “czwórki”, gdzie rozpoczęła pracę we wrześniu 1984 roku. Pracowała z najmłodszymi dziećmi w przedszkolu oraz klasach I-III szkoły podstawowej. W SP4 pracowała do kwietnia 2014 roku, kiedy odeszła ze względu na zły stan zdrowia.

- Szkoła była dla pani czymś więcej niż miejscem pracy. Była miejscem ważnym dla całej pani rodziny - tutaj uczyły się pani dzieci, Milena i Mateusz. Zawsze wracały do szkoły i do nas z życzliwością i sentymentem - tak jak wraca się do miejsca ważnego i dobrego - wspominała nauczycielkę Iwona Tobolska, dyrektor Szkoły Podstawowej nr 4 w Jarocinie.

Zmarła 7 kwietnia 2026 roku. Miała 61 lat. Została pochowana na cmentarzu w Jarocinie.

Urodził się w Terespolu, a z zawodu był rzeźnikiem. Do zakonu Braci Mniejszych wstąpił w wieku trzydziestu lat. 

Do Jarocina przybył w 2012 roku. W parafii św. Antoniego Padewskiego i klasztorze jarocińskich franciszkanów pełnił funkcję furtiana i zakrystiana. Najbardziej znany był jednak ze swojej pasji.

Przez 35 lat zbierał wizerunki Maryjne - obrazy, figurki oraz książki jej poświęcone, a także anioły. Swoją kolekcję pokazał Jarociniakom w 2022 roku przy okazji odpustu św. Franciszka. Na specjalnej wystawie znalazło się 140 figur i prawie 500 obrazów Maryi pochodzących z różnych stron Polski, Europy oraz Ziemi Świętej. O jego pasji reportaż nagrała TV Trwam.

W Jarocinie pełnił posługę do września 2024 roku. Ostatnie półtora roku życia spędził w klasztorze w Józefowie pod Warszawą. Zmarł 3 kwietnia, w swojej urodziny, w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu w Jarocinie w kwaterze zakonnej. Miał 66 lat.

Urodził się 20 sierpnia 1942 roku w Carvin niedaleko partnerskiego miasta Jarocina - Libercourt. W 1963 r. ukończył studium nauczycielskie na kierunku historia z wychowaniem obywatelski. Tytuł magistra uzyskał w 1975 r. na UAM w Poznaniu. Pracę w zawodzie rozpoczął w 1963 roku w Szkole Podstawowej w Kotlinie. Trzy lata później został przeniesiony na własną prośbę do Szkoły Podstawowej nr 2 w Jarocinie, z którą był związany przez 35 lat. W roku szkolnym 1970/71 pełnił funkcję kierownika szkoły, a w latach 1972-2002 był jej dyrektorem

- W wolnych chwilach lubił czytać gazety. Jest zagorzałym kibicem sportowymi często spędza czas przed telewizorem oglądając rozgrywki sportowe - pisaliśmy na naszych łamach w artykule dotyczącym jego odejścia z funkcji, które nastąpiło w lipcu 2002 roku

Zmarł 9 kwietnia 2026 roku. Został pochowany na cmentarzu w Jarocinie. Miał 83 lata.

Jarocińskiej społeczności znany był przede wszystkim z pracy w  Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia w Jarocinie. W latach 1997-2004 prowadził tam klasę instrumentów dętych blaszanych, ucząc gry na puzonie, trąbce oraz waltorni.

Oprócz pracy w szkole muzycznej w Jarocińskim Ośrodku Kultury prowadził Miejską Orkiestrę Dętą, której był kapelmistrzem.  Angażował się również społecznie, zasiadając w Radzie Artystycznej Ogólnopolskich Prezentacji Artystycznych Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej. 

Został pochowany 16 kwietnia na cmentarzu rzymskokatolickim w Pabianicach. Miał 72 lata.

Urodziła się 28 lutego 1958 roku w Żerkowie Całe życie była związana z ziemią żerkowską i edukacją.  W 1977 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcącego w Jarocinie. Potem kontynuowała naukę w Studium Wychowania Przedszkolnego w Ostrowie Wielkopolskim, a następnie w Studium Wychowania Przedmiotowo-Metodycznego w Kaliszu.  W 1979 r. rozpoczęła pracę jako nauczycielka nauczania początkowego w Szkole Filialnej w Raszewach. W latach 1991-2000 była kierownikiem wspomnianej placówki.

Ciągle się dokształcała i podnosiła swoje kwalifikacje. W roku 1998 uzyskała tytuł magistra na kierunku pedagogika w zakresie nauczania początkowego i wychowania przedszkolnego w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. T. Kotarbińskiego w Zielonej Górze. W 2001 roku ukończyła studia podyplomowe - Zarządzanie Oświatą na UAM w Poznaniu. W latach 2000-2006  pełniła funkcję wicedyrektora SP w Żerkowie.

W 2006 r.  została dyrektorem szkoły w Żerkowie. Funkcję pełniła do 2021 roku, kiedy przeszła na emeryturę. 

- Była wspaniałym pedagogiem i oddanym dyrektorem, ale także osobą niezwykle zaangażowaną w rozwój lokalnej społeczności i ziemi żerkowskiej, którą kochała Przez 15 lat dbała o wszechstronny rozwój uczniów i całego środowiska żerkowskiej szkoły. Szczególną troską otaczała potrzebujących oraz dzieci z niepełnosprawnościami - wspomina Alinę Kasprzak Magdalena Florczak, obecna dyrektor Szkoły Podstawowej w Żerkowie. 

Alina Kasprzak  kultywowała tradycję i wiedzę o patronie szkoły Adamie Mickiewiczu. Wspierała wszelkie wydarzenia sportowe oraz akcje turystyczne. Współpracowała z wieloma szkołami, placówkami oraz podmiotami lokalnymi, m. in. ze SZS Wielkopolska i UKS Przełaj, z Hufcem ZHP, z PTTK, z LGD „Zaścianek”, z KGW w Raszewach i innymi.

Zmarła 27 kwietnia. Miała 68 lat. Została pochowana na cmentarzu w Żerkowie.

Adriana Ciesielska zmarła w wieku 54 lat. Życie zawodowe poświęciła odkrywaniu przeszłości, nigdy nie zapominając o swoich korzeniach. Pochodziła z Nowego Miasta nad Wartą. 

Była cenioną archeolożką i historyczką z tytułem doktora nauk humanistycznych, zawodowo związaną z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W swojej pracy badawczej koncentrowała się na prehistorii oraz dziejach ziem polskich w kluczowym okresie przejścia między starożytnością a średniowieczem. 

Pozostawiła po sobie bogaty dorobek naukowy, w tym monografię „Dzieje Nowego Miasta nad Wartą”. 

Jej wiedza i zaangażowanie wybrzmiały szczególnie mocno w 2023 roku, kiedy to uświetniła obchody 740-lecia lokacji Nowego Miasta nad Wartą, wygłaszając tam wykład inaugurujący. 

- Była osobą życzliwą, otwartą i zawsze gotową do współpracy - szczególnie bliską naszej bibliotece, z którą chętnie podejmowała wspólne inicjatywy. Zapamiętamy Ją jako osobę zaangażowaną, pełną profesjonalizmu i serdeczności. Współpraca z dr Adrianą Ciesielską była dla nas zaszczytem i pozostanie na długo w naszej pamięci - wspominali pracownicy biblioteki w Nowym Mieście nad Wartą. 

Adriana Ciesielska została pochowana na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu.

Założyciel firmy „Ogrobud”, działacz społeczny. W 1996 roku był w grupie inicjatorów reaktywowania Strzeleckiego Bractwa Kurkowego w Pleszewie. 15 lat później za całokształt działań na rzecz ochrony przyrody został wpisany do Księgi 100 Wybitnych Wielkopolan.

Urodził się w 1946 roku w Zakrzewie. Absolwent Wyższej Szkoły Ekologii i Zarządzania w Warszawie. Zanim założył firmę, kierował Zakładem Zieleni Miejskiej w Kaliszu. Prowadził prace lecznicze przy największych pomnikach przyrody, takich jak: dęby Rogalińskie, dąb Bartek czy platan w Dobrzycy. 

- Jego dziełem było przesadzenie 15 starych kasztanowców w centrum Poznania, a także na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich, gdzie przed laty były trzy cmentarze: żydowski, ewangelicki i katolicki - informowały wówczas poznańskie media.

Jako jeden z pierwszych przeprowadzał badania na temat leczenia drzew przy użyciu antagonistycznych grzybów. Wykonywał renowacje parków w tym Parku Radolińskich w Jarocinie. 

- Jego doświadczenie i wiedza była dla nas bezcennym wsparciem, którym zawsze bezinteresownie z nami się dzielił. Bezinteresownie przyjeżdżał i pomagał kiedykolwiek było potrzeba, a czerpaliśmy wiele razy. Był pełen podziwu do skali zmian i inwestycji w parku, ale to dzieło jest również jest jego zasługą - napisał we wspomnieniu Adam Pawlicki, były burmistrz Jarocina. 

Wielokrotny król KBS. Pierwszy Zastępca Prezesa Zjednoczenia Kurkowych Bractw Strzeleckich Rzeczypospolitej Polskiej (2015–2018) w randze Starszego Generała, wiceprezes Zjednoczenia Kurkowych Bractw Strzeleckich RP 2013–2021, członek zarządu i Prezes Okręgu Centralnego Zjednoczenia Kurkowych Bractw Strzeleckich RP od 2001 r. Członek Zarządu Kaliskiego Bractwa Strzelców Kurkowych i Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w Pleszewie. Zasłużony działacz bractw kurkowych: otrzymał Krzyż Rycerski, Krzyż Oficerski, Krzyż Kawalerski, Krzyż Kawalerski z Mieczami, Krzyż Wielki. Pasowany na Rycerza Zakonu św. Sebastiana.

Twórca pierwszego prywatnego Muzeum Tradycji Bractw Kurkowych w Polsce mieszczącego się w pałacu w Słupi. Ten obiekt kupił i odrestaurował chroniąc od zniszczenia. 

Był też zasłużonym działaczem Spółdzielczości, Rzemiosła, Polskiego Związku Ogrodniczego, Polskiego Związku Chirurgów Drzew (Diamentowa, Złota i Srebrna Honorowa Odznaka PTChD, Międzynarodowego Towarzystwa Ochrony i Uprawy Drzew. 

Został pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Witaszycach. W uroczystościach pogrzebowych brały udział liczne delegacje Kurkowych Bractw Strzeleckich z całego kraju, a także samorządowcy i członkowie Polskiego Związku Łowieckiego.

Emerytowana, wieloletnia nauczycielka przedmiotów ekonomicznych Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 2 w Jarocinie. W pamięci wychowanków oraz koleżanek i kolegów z pracy zapisała się jako osoba niezwykle ciepła.

Była związana z jarocińską „Dwójką” przez piętnaście lat - w okresie od 2001 do 2016 roku. Przełożeni oraz współpracownicy wspominają zmarłą nauczycielkę jako pedagoga o rzadko spotykanych cechach. Łączyła w sobie niezwykłą rzetelność zawodową z ogromną wrażliwością. Dzięki bogatemu doświadczeniu, które zdobyła przed podjęciem pracy w szkole, potrafiła przekazać uczniom coś więcej niż suchą teorię. Uczyła ich praktycznych umiejętności, które owocowały w ich dorosłym życiu zawodowym.

W oficjalnym pożegnaniu szkoły napisano.

- Elżbieta była niezwykle uważna na drugiego człowieka - niezależnie od tego, czy był to uczeń, koleżanka z pracy czy ktoś spotkany przypadkiem na korytarzu. Miała w sobie niezwykłą dobroć, która nie potrzebowała wielkich słów. Wystarczył jej spokojny ton, życzliwe spojrzenie i ciepły uśmiech, by człowiek czuł się zrozumiany i ważny. Takich osób brakuje najbardziej.

Została pochowana na cmentarzu komunalnym w Jarocinie. 

Urodził się 17 marca 1939 roku w Poznaniu, był lekarzem anestezjologiem oraz działaczem społecznym, którego życie i kariera zawodowa na stałe związały się z ziemią jarocińską.

Po wojennej tułaczce, w 1942 roku zamieszkał w Witaszycach. Po ukończeniu tamtejszej szkoły podstawowej kontynuował naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Jarocinie, a następnie w latach 1956-1963 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu. Po odbyciu stażu podyplomowego w Szpitalu Powiatowym w Jarocinie pozostał związany z tą placówką przez całe swoje życie zawodowe. Specjalizując się w anestezjologii oraz medycynie społecznej, piastował szereg kluczowych w tym kierownika Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego, dyrektora Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej oraz ordynatora Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Opieki Medycznej.

Pod jego kierownictwem i z jego inicjatywy wybudowano m.in. pięć wiejskich ośrodków zdrowia, przychodnie przyzakładowe, a także utworzono Medyczne Studium Zawodowe w Jarocinie. Dr Spychał angażował się również w działalność naukową z zakresu neurochirurgii oraz w aktywność społeczną - m.in. jako radny Rady Narodowej Miasta i Gminy w Jarocinie w latach 1988-1992, członek licznych komitetów oraz autor opracowania historycznego o dziejach Witaszyc. Mimo przejścia na emeryturę w 2004 roku, czynną służbę medyczną i dyżury pełnił do 2012 roku, pracując m.in. dla Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Kaliszu.

Za wybitne osiągnięcia na rzecz ochrony zdrowia i społeczności lokalnej został wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz wpisem do prestiżowej encyklopedii biograficznej „Who is who w Polsce”. Prywatnie, wraz z poślubioną w 1963 roku żoną Elżbietą, wychował trzech synów, doczekał się pięciorga wnucząt, a czas wolny od pracy poświęcał  muzyce, fotografice, majsterkowaniu oraz kolekcjonerstwu.

Pod informacją o śmierci lekarza pojawiło się mnóstwo komentarzy jego byłych pacjentów i współpracowników. 

- Był moim kierownikiem Pogotowia Ratunkowego, a później Dyrektorem ZOZ-u. Wspominam Doktora jako wspaniałego lekarza i człowieka o wielkim sercu. Żegnaj Doktorze - napisała pani Maria.

Spoczął na cmentarzu parafialnym w Witaszycach. 

Przewodniczący Powiatowej Rady OPZZ oraz długoletni szef osiedla Glinki w Jarocinie. Postać znana w mieście i kojarzona nie tylko przez mieszkańców, ale i uczestników posiedzeń rady miejskiej, podczas których często zabierał głos i poruszał wiele istotnych spraw.

Czesław Nowak zmarł w poniedziałek - 27 lipca. Jak poinformowała rodzina, stało się to nagle. Miał 82 lata. Pochodził z Wałkowa (gm. Koźmin Wlkp.). Przeprowadził się do Jarocina, bo stąd pochodziła jego żona. Swoje życie zawodowe dla długie lata związał z jarocińską Izolacją, gdzie pracował jako elektryk, a później główny energetyk. Mocno angażował się w rocznicowe obchody zakładu. 

To tam rozpoczął swoją działalność związkową, w którą był na tyle zaangażowany, że ostatecznie został wybrany przewodniczącym Powiatowej Rady Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych w Jarocinie. Naturalną konsekwencją jego zaangażowania w sprawy społeczne był również wybór na przewodniczącego jarocińskiego osiedla Glinki. Być może ta podwójna funkcja spowodowała, że potocznie też był nazywany „przewodniczącym”, albo po prostu Czesiem Nowakiem.  

W 2001 był kandydatem do parlamentu z ramienia Lewicy. Poruszył wówczas problem rynku pracy, który zawsze był mu bliski. W trakcie kampanii ogłosił ważne hasło: „Praca i chleb. Godne życie Polaków". Choć nigdy nie był radnym, jako przewodniczący uczestniczył niemal w każdym posiedzeniu i często zabierał głos poruszając ważne sprawy dla mieszkańców osiedla i miasta.

Wieloletni członek i skarbnik stowarzyszenia RoweLOVE Jarocin. Był również nocnym komandorem, kierownikiem ruchu, współtwórcą wielu rowerowych inicjatyw oraz - jak podkreślają jego przyjaciele - jednym z filarów całej rowerowej społeczności. Zmarł nagle w wieku 51 lat.

Zbigniew Glapa zmarł w sobotę - 8 sierpnia. O śmierci znanego cyklisty w gminie Jarocin poinformował Błażej Ciesielski, prezes stowarzyszenia RoweLOVE Jarocin. Zbyszek Glapa dołączył do organizacji po jednym z Zakręconych Rajdów Rowerowych. Jak wspominał, zobaczył wówczas kilkaset osób jadących budowaną obwodnicą Jarocina i postanowił dołączyć.

Pracował w transporcie jako kierowca zawodowy. Angażował się w organizację licznych wydarzeń stowarzyszenia. Był związany między innymi z nocnymi rajdami, przejazdami dla Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy oraz rowerową sztafetą niepodległościową.

Został zapamiętany jako osoba niezwykle otwarta na drugiego człowieka, przy czym pomocna. Jak wspominają członkowie stowarzyszenia - zawsze uśmiechem witał nowych uczestników rajdów i potrafił rozładować napięcie nawet w trudnych chwilach.

Zbigniew Glapa został pochowany w Wilkowyi. W ostatniej drodze oprócz najbliższych, towarzyszyli mu licznie sąsiedzi, znajomi, a także liczna grupa społeczności rowerowej. 

Wieloletni sołtys Boguszyna. - Zawsze dla każdego miał dobre słowo. Jako sąsiad był bezkonfliktowy i łagodny. Interesował się wsią, gminą. W czasie kadencji swojego sołtysowania był obecny na każdej sesji.

Jan Motyl przeprowadził się do Boguszyna ze Złotowa w 1970 roku. Jak opowiadał na łamach „Gazety Jarocińskiej”, do gminy Nowe Miasto nad Wartą ściągnęła go żona. Funkcję sołtysa sprawował w latach 1999-2011. To w trakcie jego kadencji uchwalono fundusz sołecki, co zaowocowało licznymi inwestycjami, m.in. oznakowaniem ulic w wiosce czy montażem oświetlenia ulicznego. Pieniądze z funduszu przeznaczano też na liczne imprezy, dzięki którym lokalna społeczność zaczęła się integrować. Z dumą opowiadał o renowacji boiska w Boguszynie i terenu wokół niego.

- Z wykształcenia był rolnikiem, prowadził też własne gospodarstwo. Jan Motyl zmarł w wieku 81 lat. O jego śmierci poinformował urząd gminy Nowe Miasto nad Wartą. “Odszedł społecznik, który trwale zapisał się w pamięci lokalnej społeczności jako człowiek oddany sprawom mieszkańców, zawsze gotowy do pomocy i pracy na rzecz rozwoju swojej wsi oraz całej gminy - podkreślili w pożegnaniu Zofia Kędziora, przewodnicząca rady gminy Nowe Miasto nad Wartą oraz Wiesław Schreiber, wójt gminy Nowe Miasto nad Wartą. 

Został pochowany na cmentarzu w Kolniczkach.

Roman Giernacki, wieloletni sołtys Wojciechowa, były radny gminy Jaraczewo i druh miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej. Miał 79 lat.

W latach 1990 - 2011 był sołtysem Wojciechowa. Sołectwo objął po ojcu - Ludwiku Giernackim, który też przez wiele lat pełnił funkcję szefa wioski. Przez jedną kadencję był radnym. Członkiem Rady Gminy w Jaraczewie był w latach 2006-2010. Zawodowo pracował w melioracji.

- Bardzo sympatyczny kolega. Dobry sołtys, oddany lokalnej społeczności - wspominał Stanisław Andrzejczak, były wiceburmistrz. Jak podkreśla - nie bał się stawiać władzom gminy, gdy trzeba było bronić interesów wsi. Spoczął na cmentarzu w Jaraczewie.

Barbara Regulska, wieloletnia kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Jarocinie, zmarła w wieku 81 lat. Była pracownikiem jarocińskiego magistratu przez 36 lat (1967 - 2003), z czego około 20 lat pełniła funkcje kierownika USC. To przed nią przysięgę składały setki naszych mieszkańców, którzy wstępowali w związek małżeński. 

- Zawsze elegancja, wręcz dostojna i pełna profesjonalizmu. Pamiętam jej blond włosy i długą, granatową suknię, na tle której odbijał się złoty łańcuch kierownika USC. Była kimś naprawdę ważnym dla wielu par. To za nią powtarzaliśmy słowa przysięgi małżeńskiej, które być może nie budziły tyle emocji, co te wypowiadane w kościele, ale były przecież też bardzo ważne - mówi pani Justyna, która zawierała związek małżeński w 1984 roku w jarocińskim USC, które mieściło się wówczas przy ul Kościuszki.

Wieloletni przewodniczący osiedla T. Kościuszki oraz Stare Miasto w Jarocinie zmarł w wieku 77 lat. Z wykształcenia był elektrykiem i przez całe swoje życie zawodowe pracował w jarocińskiej Jaromie. - Był społecznikiem. Bardzo aktywnym, otwartym człowiekiem zaangażowanym w pracę na rzecz osiedla. Pamiętam, że ciągle coś organizował i chciał robić. Zapamiętam go, jako bardzo sympatycznego człowieka - wspominał Waldemar Wojtkowiak, wiceprzewodniczący Rady Powiatu Jarocińskiego, który współpracował ze Zbigniewem Gruchalskim w zarządzie osiedla T. Kościuszki.

Po przeprowadzce z osiedla T. Kościuszki na osiedle Stare Miasto, przez pewien czas był też przewodniczącym tej jednostki pomocniczej. - Był bardzo pogodnym, zawsze uśmiechniętym człowiekiem. Wszyscy go znali, z każdym się zatrzymał, porozmawiał. Był życzliwy i od młodych lat wiele czasu poświęcał na działalność społeczną - wspominał brat zmarłego Romuald Gruchalski, były samorządowiec. - Ostatnie miesiące chorował i miał problemy z poruszaniem, ale kiedy dzwoniłem do niego, wiedziałem, że pogoda ducha go nie opuszcza.  Zbigniew Gruchalski dwukrotnie startował też w wyborach samorządowych z komitatu Prawo i Sprawiedliwość - w 2010 r. i 2014 r. Nie udało mu się jednak uzyskać mandatu radnego.

Spoczął na cmentarzu komunalnym w Jarocinie. 

Były prezes i trener Siatkarza Jarocin oraz nauczyciel wychowania fizycznego zmarł w wieku 56 lat. Od samego początku istnienia Leszek Smoczyński był związany z Siatkarzem Jarocin. Wymienia się go jako jednego ze współzałożycieli klubu, który powstał w 1997 roku. Przez wiele lat był działaczem, a także trenerem w TKS. To pod jego wodzą klub po raz pierwszy wystartował w rozgrywkach III ligi mężczyzn w 2006 roku. Prowadził także młodzież - w 2008 roku z ekipą czwórek (VI klasa szkoły podstawowej) zdobył brązowy medal mistrzostw Wielkopolski.

Przez krótki czas był także prezesem klubu. W późniejszych latach wraz z żoną Elżbietą założył konkurencyjny dla Siatkarza klub - MKS Nasz Jarocin. W 2016 roku drużyna Naszego Jarocina zajęła 27. miejsce w ogólnopolskich zawodach Kinder + Sport. Oprócz pracy w Siatkarzu Leszek Smoczyński był także nauczycielem wychowania fizycznego. Najpierw pracował w Szkole Podstawowej nr 4 w Jarocinie, a od ponad dwudziestu lat uczył WF-u w Szkole Podstawowej w Cielczy. 

- Był świetnym kolegą i duszą towarzystwa. Potrafił bardzo dobrze żartować i tam, gdzie był Leszek, tam pojawiał się śmiech. Kochał dzieciaki i wszystko by dla nich zrobił. Organizował dla nich wiele wydarzeń i imprez sportowych, które cieszyły się bardzo dużą frekwencją. Na co dzień żył siatkówką i Siatkarzem Jarocin, którego współtworzył. Kiedy w telewizji transmitowane były ważne mecze, to żadnego nie opuścił. Organizował nawet dla nas wyjazdy na mecze. Zapamiętam go jako bardzo serdecznego kolegę i gentlemana. Jeżeli się go o cokolwiek poprosiło, to nie było dla niego problemem, żeby to zrobić. Zapamiętam go dokładnie takiego, jak na zdjęciu, które umieściliśmy na naszym szkolnym Facebooku - wspominała Ewelina Lorenc, nauczycielka Szkoły Podstawowej w Cielczy.

Leszek Smoczyński odnosił sukcesy nie tylko jako trener i nauczyciel, ale także jako sportowiec. W latach 90. był skutecznym tenisistą. Z kolei w 2004 roku wspólnie z żoną Elżbietą zdobył tytuł mistrza Polski nauczycieli w siatkówce plażowej.

Pogrzeb Leszka Smoczyńskiego odbył się 2-go października na Cmentarzu Komunalnym w Jarocinie. 

Wieloletni radny gminy Żerków i działacz OSP Dobieszczyzna. Współpracownicy i przyjaciele wspominają go jako człowieka pogodnego, bezpośredniego i zaangażowanego w sprawy mieszkańców. 

Jan Barański urodził się 18 kwietnia 1954 roku, a zmarł 3 października 2026. Zasiadał w Radzie Miejskiej Żerkowa w latach 2010 - 2018. Współpracownicy i przyjaciele wspominają go jako człowieka bezpośredniego, pogodnego i zaangażowanego w sprawy lokalnej społeczności. - Janek był bardzo pozytywnym człowiekiem. Jako kolega był bardzo w porządku, wesoły, zawsze lubił pożartować - wspominał Bogdan Bożejewicz. - Był bezpośredni. Co myślał, to od razu mówił.

W okresie aktywności zawodowej prowadził indywidualne gospodarstwo rolne. Przez 55 lat był też związany z pożarnictwem. W szeregi OSP Dobieszczyzna wstąpił w 1971 roku. Przez wiele lat angażował się w działalność jednostki, a w latach 1996-2001 pełnił funkcję przewodniczącego komisji rewizyjnej. Zabiegał o inwestycje i zakup sprzętu, w tym wozu bojowego. Za zasługi dla pożarnictwa otrzymał brązowy, srebrny i złoty medal.

Spoczął na cmentarzu komunalnym w Jarocinie.